اروتیک زونی

زونی‌ها خود را A:shiwi می‌نامند و آنچه آن‌ها را از همه همسایگانشان متمایز می‌کند زبان آن‌هاست. Shiwi'ma زبانی منزوی است: نه کریسی مانند آکوما، نه تانوایی مانند پوبلوهای ریو گرانده، نه یوتو-آزتکی مانند هوپی، و نه آتاباسکایی مانند ناواهوی همسایه. هیچ‌کس نتوانسته است آن را به شکلی قانع‌کننده به زبان دیگری پیوند دهد و برخلاف بیشتر زبان‌های بومی ایالات متحده، هنوز در خانه به کودکان منتقل می‌شود. حدود ده هزار زونی در پوبلوی زونی و اطراف آن در غرب نیومکزیکو زندگی می‌کنند، در شهری واحد کنار رودخانه زونی که آن را Halona Idiwan'a، یعنی «مکان میانی» می‌نامند؛ همان جایی که داستان پیدایششان می‌گوید پس از بالا آمدن از جهان‌های زیرین در جستجویش بودند. روستاهای کشاورزی تابستانی در Ojo Caliente، Pescado و Nutria و زمین‌های امانی آن سوی مرز آریزونا، سرزمین مادری آن‌ها را کامل می‌کنند.

تماس اولیه زود آغاز شد و بد پیش رفت. هاویکو، یکی از شش یا هفت روستای زونی آن زمان، جایی است که استبانیکو در سال ۱۵۳۹ در آن کشته شد و کورونادو در سال ۱۵۴۰ به دنبال شایعه سیبولا به آن حمله کرد. در جریان قیام پوبلو در سال ۱۶۸۰، زونی‌ها به داوا یالانه، تپه‌ای که بر دره مشرف است، عقب نشستند و پس از آن در یک پوبلوی واحد که امروز وجود دارد متمرکز شدند. فاصله از سانتافه آن‌ها را از چنگ تنگ‌تر اسپانیایی که پوبلوهای شرقی را دگرگون کرد در امان داشت، و نتیجه زندگی دینی‌ای است که بیرونی‌ها هنوز فقط حاشیه‌هایش را می‌بینند. جامعه مادرتبار است، با خانه‌ها و عضویت در تبار که از طریق زنان منتقل می‌شود، در حالی که سال آیینی از شش گروه کیوا، کاهنان باران، انجمن‌های طب و یک انجمن کاچینا می‌گذرد که هر پسری در آن آغاز می‌شود. اوج آن در شالاکو در اواخر نوامبر یا اوایل دسامبر است، هنگامی که پیکره‌های بلند منقارداری در غروب وارد روستا می‌شوند تا خانه‌های تازه ساخته را برکت دهند، با همراهی دلقک‌های کویمشی. هیچ عکسی، هیچ طرحی و هیچ ضبطی مجاز نیست: قبیله این را اجرا می‌کند.

چیزهایی هست که بیرونی‌ها کمتر از آن‌ها خبر دارند. زونی‌ها موزه‌ها را واداشتند از سال ۱۹۷۸ به بعد، سال‌ها پیش از آنکه قانون بازپس‌دهی فدرال وجود داشته باشد، مجسمه‌های منقوش خدای جنگ Ahayu:da را بازگردانند، و آن‌ها نخستین آشیانه عقاب قبیله‌ای کشور را برای تأمین پرهای آیینی اداره می‌کنند. پوبلو شهر هنرمندان است: فیروزه‌کاری و جواهرات گلدوزی‌شده با سوزن، و حیوانات سنگی کوچک منقوشی که از طب شکار پدید آمدند، منبع اصلی درآمد بیشتر خانواده‌هاست. دریاچه نمک زونی در جنوب، زادگاه مادر نمک، مدت‌ها سرزمینی بی‌طرف بود که قبیله‌های رقیب در آن با صلح نمک برمی‌داشتند، و قبیله یک دهه با معدن زغال‌سنگی که می‌ترسیدند آن را خشک کند مبارزه کرد. و لهامانا، نقشی شناخته‌شده برای مردانی که همچون زنان زندگی و کار می‌کردند، مشهورترین دارنده‌اش وی‌وا بود، بافنده‌ای که در سال ۱۸۸۶ به واشنگتن رفت و رئیس‌جمهور کلیولند از او پذیرایی کرد.