زنی از لوئیسنیو، مرجع فنوتیپ

اروتیک لوئیسنیو

زبان

لویسنیو (اوتو-آزتکی، تاکی، گروه کوپانی)، با انگلیسی و اسپانیایی در کاربرد روزمره.

دین

عمدتاً کاتولیک، بر لایه دین سنتی چینیگچینیچ که آواز و آیین مراسمش ادامه دارد.

درباره لوئیسنیو

لوئیسنیوها خود را Payómkawichum می‌نامند، یعنی «مردم غرب». نامی که دیگران به کار می‌برند حاصل یک اتفاق اداری است: آنان در نزدیکی میسیون Mission San Luis Rey زندگی می‌کردند که در سال 1798 نزدیک Oceanside کنونی تأسیس شد، و از این رو به «سرخ‌پوستان سن لوئیس» معروف شدند. سرزمین آنان سه اقلیم را در حدود پنجاه مایل در خود جای داده است و از ساحل جنوبی کالیفرنیا تا حوضه رودخانه San Luis Rey، از میان دره‌های بلوط تا کاج‌های Palomar Mountain امتداد دارد و در این مسیر Temecula، Pala و Rincon را دربر می‌گیرد. این زبان به گروه Cupan از خانواده Uto-Aztecan تعلق دارد، که Cahuilla و Cupeño را خویشاوندان نزدیک آن می‌سازد، زبان همسایه Acjachemen تقریباً همان زبان است و Nahuatl خویشاوندی دور است: کشش زبانی به سوی جنوب و شرق است، نه شمال. لوئیسنیو همچنین جایگاهی غیرمعمول در سندهای مکتوب دارد. در دهه‌های 1830 جوانی به نام Pablo Tac از میسیون به روم رفت تا کشیش شود و در آنجا با دست خود دستور زبان زبانش و شرحی از آنچه زندگی در میسیون بر سر مردمش می‌آورد نوشت. او در نوزده‌سالگی درگذشت. این دست‌نوشته‌ها در ایتالیا باقی مانده‌اند و همچنان از نخستین توصیف‌های مکتوب یک زبان کالیفرنیایی به قلم کسی هستند که با آن زبان بزرگ شده بود.

بیشتر لوئیسنیوها از نسل‌ها پیش کاتولیک هستند، اما کلیسا روی آیین کهن‌تر Chinigchinich نشست و آن را از میان نبرد. آن سنت بر گرد آیین گذار جوانان می‌چرخید: پسران زیر نظر بزرگان تولوآچه، فرآورده‌ای از گیاه jimsonweed، می‌نوشیدند و شکل جهان را از نقش‌های رنگی روی زمین که از شن‌های رنگی ساخته می‌شد و با پایان مراسم پاک می‌شد، می‌آموختند. آیین‌های دختران پس از آن با نقش‌های رنگی بر صخره‌های دورافتاده نشان داده می‌شد که برخی از آن‌ها هنوز خوانا هستند. آوازهای پرندگان، چرخه‌ای بلند که با تنه‌های کدو همراه است و داستان مهاجرت را در خود دارد، امروز در گردهمایی‌ها خوانده می‌شود و میان خوانندگان Cahuilla، Cupeño و Kumeyaay مشترک است. قرن نوزدهم عمداً و به‌طور مشخص بر سر این مردم آمد: شبه‌نظامیان Californio در سال 1847 ده‌ها لوئیسنیو را نزدیک Temecula کشتند و بازماندگان آن روستا در سال 1875 به حکم دادگاه بیرون رانده شدند و به تپه‌ای رفتند که به Pechanga تبدیل شد. امروز شش ناحیه با شناسایی فدرال، یعنی Pechanga، Pala، Pauma، Rincon، La Jolla و Soboba، سرزمین‌های محفوظ دارند. درآمد کازینو هزینه چیزهایی را پرداخته که نسل‌های پیش توان پرداختنش را نداشتند، از جمله کلاس‌های زبان، فرهنگ‌های لغت، و گروهی از گویشوران جوان که لوئیسنیو را در کلاس درس آموختند و اکنون خود معلم آن هستند.

فنوتیپ‌های معمول: لوئیسنیو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست از قهوه‌ای روشن تا قهوه‌ای سیر متغیر است، با موی قهوه‌ای تیره تا سیاه که عموماً صاف یا کمی موج‌دار است، چشمان تیره، و قد و هیکل متوسط. گزارش‌های اولیه لباسی متناسب با آب‌وهوای معتدل توصیف می‌کنند: مردان با پوشش اندک یا لنگی از پوست، و زنان با دامن پیش‌بندی دوتکه از الیاف گیاهی، پوست درخت یا پوست گوزن، همراه با رداهایی از پوست خرگوش و صندل از الیاف یوکا برای هوای سرد و زمین ناهموار. گردنبند از مهره‌های صدف، رنگ‌آمیزی بدن و خط‌های خالکوبی‌شده روی چانه زنان نیز ثبت شده است. لباس روزمره امروزی، لباس معمولی جنوب کالیفرنیا است و لباس و آراستگی مراسمی از صدف، پر و جغجغه کدو برای آوازهای پرنده و مراسم پوشیده می‌شود؛ بسیاری از خانواده‌ها همچنین تبار مکزیکی و اروپایی دارند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره لوئیسنیو

لوئیسنیو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی لوئیسنیو لویسنیو (اوتو-آزتکی، تاکی، گروه کوپانی)، با انگلیسی و اسپانیایی در کاربرد روزمره. است.

لوئیسنیو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان لوئیسنیو عمدتاً کاتولیک، بر لایه دین سنتی چینیگچینیچ که آواز و آیین مراسمش ادامه دارد. است.