اروتیک کریول‌های لوئیزیانا

کریول در آغاز واژه‌ای دربارهٔ محل تولد بود، نه تبار: کسی که در مستعمره زاده شده، نه کسی که به آن فرستاده شده باشد. در لوئیزیانا این واژه سفت شد و به هویتی بدل شد که خانواده‌هایی حامل آن بودند که از نیاکان فرانسوی، اسپانیایی، غرب‌آفریقایی و بومی مستعمره تبار می‌بردند، در تقریباً هر ترکیبی که قرن هجدهم پدید آورد. فرمانروایی اسپانیا در اینجا اهمیت فراوان داشت، زیرا قانون اسپانیا به بردگان اجازه می‌داد آزادی خود را بخرند، و جمعیت آزاد رنگین‌پوستی که در سایهٔ آن رشد کرد، صاحب‌ملک، باسواد، کاتولیک و سازمان‌یافته شد. در 1809 این جامعه هزاران پناهندهٔ انقلاب هائیتی را که از راه کوبا می‌رسیدند در خود جذب کرد، که اندازهٔ نیواورلئان را تقریباً دوبرابر کرد و بخش فرانسوی‌زبان و کریول‌زبان آن را ژرف‌تر ساخت. ایالات متحده در 1803 لوئیزیانا را خرید و سپس یک قرن صرف برچیدن نظم اجتماعی سه‌لایه‌ای کرد که در آنجا یافت. کریول‌های رنگین‌پوست در دادگاه مقاومت کردند: کمیتهٔ شهروندان (کومیته د سیتواین)، گروهی از کریول‌های مرکز نیواورلئان، هومر پلسی را به خدمت گرفت و هزینهٔ پرونده‌ای را تأمین کرد که در 1896 به پروندهٔ پلسی علیه فرگوسن بدل شد، و باخت. پس از آن قاعدهٔ یک‌قطره آمد، و جیم کرو، و مهاجرتی طولانی به هیوستون، لس‌آنجلس و شیکاگو که خانواده‌های کریول را پراکنده کرد و واژه را قابل انتقال ساخت. امروز از ده کریول دربارهٔ معنای آن بپرسید، و ده شجره‌نامه خواهید شنید، نه یک تعریف.

زادگاه کریول‌ها پایین‌دست رود می‌سی‌سی‌پی و سرزمین اطراف آن است: محله‌های مرکزی نیواورلئان، بخش‌های کنار رود، پوینت کوپی، سکونتگاه کین ریور در ایل برول پایین‌تر از ناکیتوش، و دشت‌های جنوب‌غربی. در اینجا دو زبان برآمده از فرانسه زندگی می‌کنند و پیوسته با هم اشتباه گرفته می‌شوند. فرانسهٔ لوئیزیانا فرانسه است. کوری-وینی، زبان کریول لوئیزیانا، زبانی کریول و مستقل است: از نظر واژگان فرانسوی است و از نظر دستور نه، و از نظر گونه به کریول هائیتی نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که در فرانسه گفته می‌شود. آموزش تنها به انگلیسی پس از 1921 نزدیک بود هر دو را از میان ببرد، هرچند کوری-وینی از دههٔ 2000 احیای جدی‌ای داشته است، با فرهنگ‌لغت‌ها، کلاس‌ها و نسلی جوان از زبان‌آموزان که بیشتر به‌صورت آنلاین کار می‌کنند. کاتولیسیسم دین پیش‌فرض است و بیش از آنکه در آموزه‌ها دیده شود، در تقویم نمود دارد: نام قدیسان، پیوندهای پدرخواندگی و مادرخواندگی که همچون خویشاوندی واقعی عمل می‌کنند، و توسن در یکم نوامبر که خانواده‌ها گورها را پاک و سفیدکاری می‌کنند و تا شب کنار آن‌ها می‌ایستند. موسیقی نشانهٔ عمومی دیگر است. زایدیکو موسیقی کریول است، نه کاجون، که نوازندگان دشت‌ها، مانند کلیفتون شنیه، آن را بر پایهٔ آکاردئون و تخته رختشویی و از دل رقص‌های خانگی قدیمی‌تری ساختند که مردم آن‌ها را لا-لا می‌نامیدند.