اروتیک چوگاچ‌ها

چوگاچ‌ها مردم سوگپیاک خلیج پرنس ویلیام و سواحل بیرونی شبه‌جزیرهٔ کنای در جنوب مرکزی آلاسکا هستند. آنان لبهٔ شرقی فرهنگی دریایی‌اند که همچنین آلوتیق‌های جزیرهٔ کدیاک و شبه‌جزیرهٔ آلاسکا را دربر می‌گیرد. آب تقریباً همه‌چیز زندگی آنان را شکل می‌دهد. سرزمینشان هزارتویی از فیوردها، یخچال‌های دریایی و جزایر پوشیده از صنوبر است و برای هزاران سال زندگی به قایق وابسته بوده است. شکارچیان زمانی با کایاک‌های پوستی به دریا می‌رفتند و اکنون با قایق‌های آلومینیومی برای شکار فُک‌ها، شیرهای دریایی، ماهی سالمون، شاه‌ماهی و صدف‌داران بیرون می‌روند. سوگپیاک تقریباً به معنای انسان واقعی است. بسیاری از ریش‌سفیدان در کودکی خود را آلئوت می‌خواندند، نامی که بازرگانان روس در امتداد سواحل رواج دادند و مردم هنوز هم آن را به کار می‌برند.

زبان آنان لهجهٔ چوگاچ از زبان آلوتیق است که گویشورانش آن را سوگت‌استون می‌نامند. این زبان به شاخهٔ یوپیک از خانوادهٔ اسکیمو-آلئوت تعلق دارد و همین امر، چوگاچ‌ها را بر مرز زبانی تندی قرار داده است. در شرق، ایاک‌ها زندگی می‌کردند که زبانشان خویشاوندی دور با زبان‌های آتاباسکن دارد و فراتر از آنان، تلینگیت‌ها بودند. در درون سرزمین و اطراف خلیج کوک، مردمان آتاباسکن‌زبان، یعنی آهتنا و دناینا، زندگی می‌کردند. روابط با این همسایگان از دادوستد تا یورش متغیر بود. بیشتر گویشوران روان امروز سالخورده‌اند و برنامه‌های روستایی برای انتقال این زبان به نسل بعد تلاش می‌کنند.

بیگانگان زود رسیدند و آسیب سنگین بود. جیمز کوک در سال ۱۷۷۸ به خلیج رفت. پس از او تاجران پوست روس آمدند، در نوچک روی جزیرهٔ هینچینبروک پستی ساختند و شکارچیان چوگاچ را به تجارت پوست سمور دریایی کشاندند. همه‌گیری‌ها، از جمله آبله در اواخر دههٔ ۱۸۳۰، جمعیت را به شدت کاهش داد. ارتدوکسی روسی مدت‌ها پس از رفتن روس‌ها ماند. کلیساهای ارتدوکس هنوز در مرکز زندگی روستاهای تاتیتلک، نانوالک و پورت گراهام‌اند و کریسمس ارتدوکس در ژانویه، طقس حمل ستاره را به همراه دارد، یعنی مردم ستاره‌ای چرخان را از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌برند و سرود می‌خوانند.

قرن بیستم دو فاجعهٔ دیگر به همراه آورد. زلزلهٔ جمعهٔ خوب در سال ۱۹۶۴ موجی به روستای چنیگا فرستاد که حدود یک‌سوم ساکنانش را کشت و سکونتگاه را ویران کرد. بازماندگان بیست سال صبر کردند تا در خلیج چنیگا بازسازی کنند. در سال ۱۹۸۹ اکسون والدز به صخرهٔ بلای، نه چندان دور از تاتیتلک، برخورد کرد و نفت را بر سواحل و آب‌هایی ریخت که خانواده‌های چوگاچ برای غذا به آن‌ها وابسته‌اند. شرکت چوگاچ آلاسکا که بر اساس قانون تسویهٔ ادعاهای بومیان آلاسکا در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد، اکنون زمین‌های منطقه‌ای را در کنار شرکت‌های روستایی و شوراهای قبیله‌ای در اختیار دارد. مردم چوگاچ در روستاهای زادگاهشان و در کوردووا، والدز، سیوارد و انکوریج زندگی می‌کنند و بسیاری از آنان هنوز هر سال سالمون، روغن فُک و توت می‌اندوزند.