اروتیک متیس

متیس‌ها مردمی هستند که تجارت خز آن‌ها را پدید آورد و سپس نتوانست آن‌ها را به هیچ‌یک از دو طرف آن تجارت بازگرداند. از اوایل دهه 1700، بازرگانانی فرانسوی، اسکاتلندی و انگلیسی که در رودخانه‌های غرب دریاچه‌های بزرگ فعالیت می‌کردند با زنان کری، سولتو، دن و دیگر ملل بومی ازدواج کردند و فرزندانشان نه مهاجران شهرنشین شدند و نه اعضای قبیله. تا نبرد سون اوکس در سال 1816، این نوادگان نامی برای خود داشتند، پرچمی با نماد بی‌نهایت سفید، و سرزمین مادری‌ای که مرکزش رودخانه ردریور در نزدیکی وینیپگ امروزی بود. این سرزمین مادری مانیتوبا، ساسکاچوان و آلبرتا را دربر می‌گیرد و تا انتاریو، بریتیش کلمبیا، قلمروهای شمال غربی و دشت‌های شمالی ایالات متحده امتداد می‌یابد، جایی که بسیاری از نوادگان متیس به ملت‌های ترتل ماونتین و لیتل شل چیپوا تعلق دارند. لوئی ریل مقاومت سال 1869 را رهبری کرد که به تشکیل استان مانیتوبا انجامید، و مقاومت شمال غربی سال 1885 که در باتوش و بر چوبه دار در ریجاینا به پایان رسید. پس از آن، نظام اوراق امتیاز، بیشتر متیس‌ها را از زمین‌هایی که به آن‌ها وعده داده شده بود محروم کرد و خانواده‌های بسیاری برای دهه‌ها به‌عنوان ساکنان حاشیه جاده زندگی کردند و بر نوارهایی از زمین‌های دولتی کنار جاده‌های روستایی سکونت غیررسمی داشتند، بدون آنکه هیچ دولتی آن‌ها را به رسمیت بشناسد. قانون اساسی کانادا از سال 1982 متیس‌ها را یکی از سه قوم بومی این کشور به شمار آورده است، و خود متیس‌ها مرزی روشن ترسیم می‌کنند: تبار مختلط به‌تنهایی کسی را متیس نمی‌کند. تعلق از نسب داشتن به ملت تاریخی متیس و از پذیرش توسط جوامع آن ناشی می‌شود.

روشن‌ترین نشانه این ملت، زبان میشیف است، زبانی که دستور‌نویسان هنوز باورکردنش را دشوار می‌یابند. افعال آن از کری دشتی‌اند، در حالی که اسم‌ها و حروف تعریف آن فرانسوی‌اند، و این دو نظام در یک جمله کنار هم قرار می‌گیرند بی‌آنکه با هم درآمیزند. تنها چند صد گویشور مسلط به آن باقی مانده‌اند، هرچند برنامه‌های احیای آن در دو سوی مرز اجرا می‌شود. دین از شاخه فرانسوی خانواده پیروی کرد: متیس‌ها کاتولیک رومی بودند و عمدتاً هنوز هم هستند، با رشته‌هایی از کلیسای آنگلیکن در میان خانواده‌هایی با تبار ارکنی، و کلیسا همه چیز را شکل داد، از قطعات بلند زمین در کنار ردریور گرفته تا سیاست ریل. فرهنگ مادی امروز بارزترین جلوه ملت است. کمربند پیکان‌بافت که با دست بافته می‌شود و در کمر بسته می‌شود، لباس ملی است. گل‌دوزی‌های مهره‌ای چنان متراکم که همسایگان داکوتایی‌شان متیس‌ها را مردم گل‌دوزی مهره‌ای نامیدند، هنوز کت‌ها، کیف‌ها و کفش‌های موکاسن را می‌پوشانند. سبک ویولن همزمان با ریتم، رقص ردریور جیگ را هدایت می‌کند، و صدای جیرجیر ارابه ردریور که کاملاً از چوب ساخته شده و بدون میخ است، به‌عنوان صدای مسیرهای قدیمی تجارت به یاد آورده می‌شود. اکثر متیس‌ها امروز در شهرهای دشتی زندگی می‌کنند، و بیش از همه در وینیپگ، در حالی که هشت سکونتگاه متیس در شمال آلبرتا تنها سرزمین متیس‌ها در کشور باقی مانده‌اند.