اروتیک پایوت‌های جنوبی

سرزمین پایوت جنوبی گوشه‌ی خشکی است که ایالت‌های یوتا، نوادا، آریزونا و کالیفرنیا در آن به هم می‌رسند. این سرزمین دره‌های رودخانه‌های ویرجین و سانتا کلارا، دره‌ی موآپا، فلات کایباب بالای گرند کانیون و مرغزارهای آبخور از چشمه‌ها را دربر می‌گیرد که نام لاس وگاس از آن‌ها گرفته شده است. این مردم خود را نووی‌وی می‌نامند. آن‌ها هرگز یک ملت واحد زیر فرمان یک رهبر نبودند. بلکه شبکه‌ای از دسته‌های کوچک و بیشترِ اوقات مستقل بودند که به یک زبان سخن می‌گفتند و میان دسته‌ها ازدواج می‌کردند. هر سال در دشت و کوهستان در یک چرخه‌ی فصلی جابه‌جا می‌شدند و می‌دانستند کدام دامنه‌ها در پاییز بذر صنوبر دارند و کجا می‌توان آگاوه را در گودال‌ها در بهار کباب کرد.

زبان آن‌ها به شاخه‌ی نومیک از خانواده‌ی یوتو-آزتکی تعلق دارد. این زبان با زبان چمهوئوی در جنوب و زبان یوت در شرق یک پیوستار تشکیل می‌دهد و این سه چنان به هم نزدیک‌اند که زبان‌شناسان آن‌ها را یک زبان به حساب می‌آورند. نام می‌تواند گمراه‌کننده باشد: پایوت شمالی به شاخه‌ی نومیک دیگری تعلق دارد و این دو قوم نزدیک‌ترین خویشاوندان یکدیگر نیستند. تصویر معمول از گردآورندگان غذای حوضه‌ی بزرگ نیز گمراه‌کننده است. دسته‌های ساکن کنار رودخانه‌های ویرجین، سانتا کلارا و ماددی کانال‌ها کندند و ذرت، کدو و لوبیا را در دشت‌های سیلابی کشت کردند. همچنین خرگوش و قوچ کوهی شکار می‌کردند و در ارتفاعات دانه جمع می‌کردند. سبدهای بافته‌شده و تابیده‌ی زنان، از سینی‌های بوجاری تا کوزه‌های آب که با قیر بسته می‌شدند، تمام آن اقتصاد را حمل می‌کردند.

سده‌ی نوزدهم از چند سو به آن‌ها ضربه زد. بردهدارانی که در جاده‌ی قدیمی اسپانیا فعالیت داشتند، برخی از یوت‌ها و برخی از اهالی نیومکزیکو، کودکان پایوت را برای فروش می‌ربودند. از دهه‌ی 1850 شهرک‌نشینان مورمون چشمه‌ها و زمین‌های کشاورزی را تصرف کردند که دسته‌ها به آن‌ها وابسته بودند، و بسیاری از خانواده‌های پایوت یوتا بعدها به کلیسای قدیسان آخرالزمان پیوستند. پس از کشتار ماونتن میدوز در سال 1857، افراد شبه‌نظامی مورمون کشتار را به گردن پایوت‌های محلی انداختند، روایتی که پایدار نماند. در دهه‌ی 1950 کنگره به شناسایی فدرال دسته‌های یوتا پایان داد و این شناسایی تا سال 1980 بازنگردانده نشد.

امروز قبیله‌ی سرخ‌پوستان پایوت یوتا پنج دسته دارد: سیدار، ایندین پیکس، کانوش، کوشارم و شیووییتس. آریزونا دو قبیله‌ی کایباب و سان‌خوان پایوت جنوبی را دارد و نوادا قبیله‌های موآپا و پایوت لاس وگاس را. چمهوئوی‌های پایین رودخانه‌ی کلرادو خویشاوندان نزدیک آن‌ها هستند. آیین‌ها اغلب این قوم گسترده‌تر را کنار هم نگه می‌دارند. در مراسم «گریه» که پس از مرگ برگزار می‌شود، خوانندگان تمام شب سرودهای نمک را اجرا می‌کنند. این چرخه‌ی سرود از بهار به کوه و سپس به رودخانه در سراسر سرزمین حرکت می‌کند و به هدایت روح مرده کمک می‌کند. کوه‌های اسپرینگ بالای لاس وگاس به عنوان مکان آفرینش به یاد آورده می‌شوند و داستان‌های کایوت تنها در زمستان شایسته‌ی روایت‌اند.