زنی از آتاباسکان‌های نیکولا، مرجع فنوتیپ

اروتیک آتاباسکان‌های نیکولا

زبان

نیکولا (آتاباسکی، نا-دنه)، منقرض در حدود 1900 و نزدیک به تسیلکوتین. نوادگان Nlaka'pamuctsin و Nsyilxcen (هر دو سالیش درونی) و انگلیسی صحبت می‌کنند.

دین

باورهای سنتی بومی فلات، که به‌طور خاص برای این گروه اندک مستند شده است.

درباره آتاباسکان‌های نیکولا

مردم Nicola Athapaskans که همسایگانشان ایشان را Stuwix می‌نامیدند، قومی کوچک و با زبان آتاباسکنی بودند که تا قرن نوزدهم در دره‌های Nicola و بالادست Similkameen در آنچه امروز جنوب‌مرکزی بریتیش کلمبیا نامیده می‌شود زندگی می‌کردند، و آن‌گاه در جامعه‌های Nlaka'pamux و Syilx (Okanagan) که پیرامونشان بودند ادغام شدند. زبانشان حدود سال 1900 خاموش شد. نسل‌هایشان هنوز آنجا هستند و در شمار ملل نخستین دره Nicola به حساب می‌آیند.

آنچه ایشان را قومی جدا می‌ساخت زبان بود. همه همسایگانشان به زبان‌های Interior Salish سخن می‌گفتند. اما Stuwix به زبانی از خانواده Dene سخن می‌گفتند که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در شمال دور و میان Tsilhqot'in و Dakelh بود. نامی که بر آنان ماند این نکته را روشن می‌کند: Stuwix واژه‌ای از زبان Nlaka'pamux است که معمولاً «غریبه‌ها» ترجمه می‌شود. اینکه چگونه به آنجا رسیدند روشن نیست. روایتی که در دهه 1890 ثبت شد می‌گوید ایشان از دسته‌ای جنگجو از Tsilhqot'in برآمده‌اند که به جنوب آمدند، ماندند و با مردم محلی ازدواج کردند. دیگر گزارش‌های همان دوره می‌گفتند که ایشان بسیار پیش‌تر در دره بوده‌اند. شواهد باقی‌مانده نمی‌تواند میان این دو داوری کند. این شواهد از چند فهرست کوتاه واژه تشکیل شده‌اند که بسیاری از آن‌ها را James Teit گرد آورده است، مردم‌نگار متولد شیتلند که در Spences Bridge زندگی می‌کرد، از سالخوردگانی که بخش‌هایی از گذشته را به یاد داشتند. این فهرست‌ها زبانی را نشان می‌دهند نزدیک به Tsilhqot'in، چنان نزدیک که برخی زبان‌شناسان گمان می‌برند گویشی از آن است نه زبانی جداگانه.

سرزمینشان سهل‌های خشک و جنگل‌های کاج باز در سایه باران کوه‌های ساحلی است که مرکزش دریاچه Nicola و محل شهر امروزی Merritt است. ایشان مانند مردم فلات زندگی می‌کردند: گوزن و دیگر شکارها را شکار می‌کردند، ماهی می‌گرفتند، ریشه می‌کندند و در چرخه‌ای فصلی توت می‌چیدند. هیچ‌گاه جمعیت زیادی نداشتند و از دو سو فشار می‌دیدند: خانواده‌های Nlaka'pamux از رودخانه Thompson به بالا می‌آمدند و خانواده‌های Syilx از Okanagan به درون می‌آمدند. ازدواج‌های بین‌قومی بقیه کار را کرد. در عرض چند نسل کودکان به زبان Salish سخن می‌گفتند و زبان آتاباسکنی تنها در خاطره پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها باقی ماند.

میراث این قوم موضوع تبار است و نامی کمی گیج‌کننده. امروز «مردم نیکولا» به اتحاد Scw'exmx، یعنی Nlaka'pamux دره، و Spaxomin، یعنی Syilx بالادست نیکولا در اطراف Douglas Lake اشاره دارد. تبار Stuwix از هر دو می‌گذرد. نام دره اصلاً از ایشان نیامده است: این نام یادآور Nkwala است، رئیس Syilx در آغاز قرن نوزدهم، که تاجران پوست او را Nicolas می‌نامیدند.

فنوتیپ‌های معمول: آتاباسکان‌های نیکولا

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

از ظاهر فیزیکی استوویکس توصیف جداگانه‌ای باقی نمانده است و تا زمانی که افراد بیرونی آنان را ثبت کردند، از نظر ظاهر با همسایگان و خویشاوندان سالیش درونی خود تفاوتی نداشتند. پوشاک از الگوی فلات‌نشین مستندشده در این منطقه پیروی می‌کرد: پیراهن از پوست دباغی‌شده گوزن، شلوار ساق‌بلند و کفش موکاسن، پتوهای خزدار در زمستان، و زیورآلات از صدف، استخوان و خارهای جوجه‌تیغی. امروزه نوادگان آنان لباس روزمره کانادایی می‌پوشند و لباس‌های آیینی برای مراسم و گردهمایی‌ها نگه‌داری می‌شود.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره آتاباسکان‌های نیکولا

آتاباسکان‌های نیکولا به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی آتاباسکان‌های نیکولا نیکولا (آتاباسکی، نا-دنه)، منقرض در حدود 1900 و نزدیک به تسیلکوتین. نوادگان Nlaka'pamuctsin و Nsyilxcen (هر دو سالیش درونی) و انگلیسی صحبت می‌کنند. است.

آتاباسکان‌های نیکولا پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان آتاباسکان‌های نیکولا باورهای سنتی بومی فلات، که به‌طور خاص برای این گروه اندک مستند شده است. است.