اروتیک کویوکون

قوم کویوکون به نام دو رود شناخته می‌شود و این نقطه آغاز صادقانه است: این مردمی هستند که با یک حوضه آبریز تعریف می‌شوند. سرزمین آنان نواحی داخلی آلاسکا است، با درختان صنوبر سیاه، یخ‌بندان دائمی زیر خاک و آب‌های قهوه‌ای کندرو، که از دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه بروکس آغاز می‌شود، در امتداد رود کویوکوک تا جایی که به یوکان می‌پیوندد پایین می‌آید و سپس به سمت غرب در امتداد یوکان تا کالتاگ ادامه می‌یابد. هزاران سال است که در آنجا بر اساس چرخه‌ای فصلی زیسته‌اند که هرگز واقعاً جایگزین نشده است: ماهی سالمون پادشاهی و سالمون چوم در اردوگاه‌های ماهیگیری در طول تابستان، گوزن الک در پاییز، ماهی سفید و خرگوش، و سپس خط تله‌گذاری در ماه‌های سرد که پوست سمور و سیاه‌گوش در اوج کیفیت است. بیگانگان دیر رسیدند و ضربه‌ای سخت وارد کردند. بازرگانان روسی در سال 1838 پایگاهی تجاری در نولاتو بنا کردند و آبله از همان مسیرها حرکت کرد؛ این پایگاه در حمله سال 1851 نابود شد، حمله‌ای که یک افسر نیروی دریایی بریتانیا را نیز کشت که به گروه جستجوی هیئت گمشده فرانکلین مأمور شده بود. طلا در دهه 1890 کشتی‌های بخار و هجوم‌آورندگان جویای طلا را به رود کویوکوک آورد. مبلغان کاتولیک در پایین‌دست رود و اسقفی‌ها در بالادست آن ساکن شدند، و به همین دلیل امروز می‌توان از روی موقعیت یک روستای کویوکون روی نقشه، مذهب آن را حدس زد. قانون تسویه ادعاهای بومیان آلاسکا مصوب 1971 روستاها را در شرکت دویون لیمیتد و کنفرانس رؤسای تانانا ادغام کرد، نهادهایی که بیشتر تصمیم‌های مربوط به زمین، سلامت و آموزش امروز از طریق آن‌ها گرفته می‌شود.

خود را Denaa می‌نامند که به معنای «مردم» است و زبانشان را Denaakk'e می‌خوانند: زبانی از شاخه آتاباسکایی شمالی در سه گویش، با خویشاوندی دور با زبان‌های ناواهو و آپاچی در دو هزار مایلی جنوب. امروز شمار گویشوران مسلط به چند ده نفر می‌رسد و عمدتاً سالخورده‌اند، اما دهه‌ها کار بر روی فرهنگ‌نامه و در کلاس‌های درس، که بخش بزرگی از آن به رهبری زبان‌شناسان کویوکون انجام شده، مانع از خاموش شدن کامل آن شده است. جهان‌بینی‌ای که این زبان حمل می‌کند برجسته‌ترین ویژگی این گروه است. سرزمین کویوکون صرفاً منظره نیست. حیوانات متوجه نحوه رفتار با خود می‌شوند و مجموعه بزرگی از قواعد به نام hutlaanee رفتار با خرسی را که از لانه‌اش گرفته شده، آنچه درباره شکار می‌توان آشکارا گفت و اینکه کدام بخش‌های حیوان به چه کسی تعلق می‌گیرد، تنظیم می‌کند. لاف زدن شانس را تباه می‌کند، و شانس در اینجا رابطه‌ای است نه تصادف. داستان‌های «زمان دور»، که در آن‌ها حیوانات هنوز انسان بودند و کلاغ جهان را قابل استفاده کرد، متن مرجع همه این موارد است. نهادی که از همه استوارتر پابرجا مانده پوتلاچ است و در نولاتو و کالتاگ مفصل‌ترین شکل آن، یعنی رقص چوبدستی، برگزار می‌شود: یادبودی برای درگذشتگان که چند شب برگزار می‌شود، با تیرک صنوبر تزئین‌شده، آواز مداوم، و بخشش عمدی حجم زیادی از دارایی به کسانی که از درگذشته مراقبت کرده‌اند.