اروتیک ویپمیوک

ویپیمیوک‌ها مردمی بودند که به زبان آلگونکوئی سخن می‌گفتند و ساحل شمالی خلیج آلبمارل را در جایی که امروز شمال‌شرق کارولینای شمالی نامیده می‌شود در اختیار داشتند، زمانی که نخستین بار مستعمره‌نشینان انگلیسی در دهه 1580 درباره‌شان نوشتند. تا اوایل سده هجدهم، جمعیتشان به چند گروه کوچک کاهش یافته بود و نسل‌هایشان در جوامع بومی همسایه و در جمعیت استعماری حل شدند. سرزمینشان پست و مرطوب بود، با رودخانه‌هایی که به سوی جنوب و به داخل خلیج جاری بودند، و روستاهایشان نزدیک آب مانده بود. به لهجه‌ای از آلگونکوئی کارولینایی سخن می‌گفتند که از نزدیک با گفتار مردم روانوک، سکوتان و چاوانوک پیوند داشت، در لبه جنوبی جهان آلگونکوئی شرقی. در غرب و شمال‌غرب، گویندگان زبان‌های ایروکوایی زندگی می‌کردند، از جمله توسکارورا، مهرین و ناتووی، بنابراین ویپیمیوک‌ها درست در کنار مرز زبانی زندگی می‌کردند. مانند همسایگانشان، ذرت و لوبیا و کدو می‌کاشتند، با تورهای ثابت ماهی می‌گرفتند از رودخانه‌ها و خلیج، و در جنگل‌های پشت مزارعشان گوزن شکار می‌کردند. توماس هَریوت برای طرح روانوک، آلگونکوئی‌های ساحلی را مطالعه کرد. او دینی با خدایان متعدد، تصاویر حکاکی‌شده‌ای که در خانه‌های معبد نگهداری می‌شد، کاهنانی که از سوی آن خدایان سخن می‌گفتند، و روحی را توصیف کرد که پس از مرگ با پاداش یا کیفر روبه‌رو می‌شود. روایت او بهترین راهنمای موجود به باورهای ویپیمیوک است، زیرا هیچ‌کس مراسم خاص خود آنان را جداگانه ثبت نکرد.

از ویپیمیوک تا یوپیم

روایت رالف لین از مستعمره روانوک در سال‌های 1585 تا 1586، اوکیسکو را رهبر ویپیمیوک‌ها نام می‌برد. این روایت نشان می‌دهد که او با دقت میان انگلیسی‌ها و همسایگان قدرتمندی چون منتونون از چاوانوک جایگاه خود را برمی‌گزید. مستعمره روانوک شکست خورد. استقرار پایدار انگلیسی‌ها بعدها و از راه خشکی رخ داد، هنگامی که ویرجینیایی‌ها در دهه 1650 به سوی سرزمین آلبمارل به جنوب پیش رفتند. تا آن زمان انگلیسی‌ها مردم محلی را یوپیم می‌نامیدند، و سندها گروه‌های مرتبط را نیز با نام‌های پرکیمنز، پاسکوتانک و پوتسکیت ثبت کرده‌اند. در اوایل دهه 1660 یکی از رهبران یوپیم سندی را به نام مستوطن جورج دورانت امضا کرد، که یکی از قدیمی‌ترین انتقال‌های ثبت‌شده زمین در کارولینای شمالی است. این آغاز واگذاری پیوسته سرزمین‌های ویپیمیوک به دست مستعمره‌نشینان بود و بیماری و آوارگی بقیه کار را انجام دادند. هنگامی که جان لاوسون در اوایل سده هجدهم مردمان بومی مستعمره را فهرست کرد، این جوامع تنها روستاهای کوچک بازمانده بودند. آنان به عنوان یک مردم متمایز، از دوران استعمار فراتر نزیستند، اما نقشه‌ها هنوز نامشان را نگه داشته‌اند: رودخانه‌های پاسکوتانک، پرکیمنز و یوپیم، و دو شهرستان، نام‌هایی دارند که از جوامع ویپیمیوک گرفته شده‌اند.