اروتیک قرائیان کریمه

قرائیان کریمه حاصل این وضعیت‌اند که یک اقلیت دینی و یک اقلیت زبانی در واقع همان چند هزار نفر باشند. آنان به زبان‌های ترکی سخن می‌گویند و شکلی از یهودیت را پیروی می‌کنند که کتاب مقدس عبری را تنها مرجع اقتدار می‌داند و تلمود خاخامی را کاملاً رد می‌کند. این ترکیب در هیچ قوم دیگری دیده نمی‌شود و پرسش هویت آنان، که آیا یهودی‌اند یا ترک، یا قومی که نه این است و نه آن، محور اصلی بحث تاریخ معاصرشان شده است. خود را قرائیم یا قرایلار می‌نامند. پایگاه تاریخی آنان شبه‌جزیره‌ی کریمه است، به‌ویژه شهر قلعه‌ی فلات‌مانند چوفوت‌کاله در نزدیکی باخچیسرای و بندر یوپاتوریا که خانه‌های نماز کهن آنها هنوز پابرجاست. در اواخر سده‌ی چهاردهم، دوک بزرگ ویتاوتاس چند صد خانواده را به شمال و به ترکای در لیتوانی برد؛ به‌موجب سنت، آنان به‌عنوان نگهبان قلعه‌ها. خانواده‌های دیگری نیز در هالیچ و لوتسک در غرب کنونی اوکراین ساکن شدند. این سه مستعمره به سه گویش زبان قرائیمی تبدیل شدند، زبانی ترکی از شاخه‌ی قپچاق که به تاتاری کریمه نزدیک است و قرن‌ها با حروف عبری نوشته می‌شد. امروز این زبان عمدتاً در میان شماری اندک از سالخوردگان ترکای باقی مانده است و دیگران به روسی، اوکراینی، لیتوانیایی یا لهستانی سخن می‌گویند.

خانه‌ی نماز کنسا است نه کنیسه، و درون آن چیزی را نشان می‌دهد: نمازگزاران کفش‌های خود را دم در می‌کنند و روی فرش و با سجده نماز می‌خوانند، به شیوه‌ای نزدیک‌تر به مسجد تا هر کنیسه‌ی اشکنازی. تقویم سنتی از ماه نو رؤیت‌شده و رسیدن جو در سرزمین مقدس پیروی می‌کند، پس اعیاد قرائیان ممکن است یک روز یا یک ماه با اعیاد یهودی رایج تفاوت داشته باشد. در سده‌ی نوزدهم رهبران جامعه، به‌ویژه گردآورنده‌ی نسخه‌های خطی آبراهام فیرکوویچ، به دربار روسیه استدلال کردند که قرائیان پیش از زمان عیسی به کریمه رسیده‌اند و از این‌رو سزاوار معافیت از قوانینی‌اند که بر دیگر یهودیان فشار می‌آورد. این استدلال کارگر افتاد. خاخام سرایا شاپشال این ادعا را فراتر برد و جامعه را قومی ترک‌تبار با اصلی خزری و دینی مستقل معرفی کرد. هر چه ارزش علمی آن باشد، این تعبیر بیشترین بخش جامعه را حفظ کرد، زمانی که مقامات نژادی آلمان در سال ۱۹۳۹ حکم کردند قرائیان از نظر خونی یهودی نیستند، حکمی که علمای خاخامی که در زمان اشغال مشورت شدند بی‌سروصدا تأیید کردند. این بحث هرگز بسته نشده است: امروز برخی قرائیان خود را ترک با دینی ویژه می‌دانند و برخی دیگر خود را یهودیان قرائی. بیگانگان بیشتر از راه غذا با آنان آشنا می‌شوند تا از راه الهیات. کیبین، شیرینی هلالی‌شکل پر شده با گوشت چرخ‌کرده‌ی گوسفند، تقریباً به نماد ترکای تبدیل شده و در خانه‌های چوبی قرائیان فروخته می‌شود که به گفته‌ی مردم محل، سه پنجره‌ی رو به خیابانشان به ترتیب نماد خدا، دوک بزرگ و خانواده‌اند.