اروتیک اوپولی‌ها

اوپولان‌ها قبیله‌ای اسلاوِ غربی بودند که در درهٔ میانیِ اودر، پیرامون شهر امروزیِ Opole در سیلزیای علیا زندگی می‌کردند. آنان از سدهٔ 9 دست‌کم در آنجا بودند تا آنکه نزدیک سال 1000 در دولت اولیهٔ لهستان ادغام شدند. آنان نه گاه‌نامه‌ای بر جای گذاشتند و نه خاندان فرمانروای ویژه‌ای. آنچه از ایشان باقی مانده نامشان است، در شهر Opole و منطقهٔ اطراف آن، و جمعیتی سیلزیایی که بخشی از آنان نسب می‌برد و با قرن‌ها اسکان بعدی درآمیخته است.

آنان فقط یک بار و به اختصار در متون ظاهر می‌شوند. «جغرافیدان باواریایی»، فهرستی لاتینی از اقوام شمال دانوب که در میانهٔ سدهٔ 9 نوشته شده، از Opolini نام می‌برد و به آنان بیست civitates نسبت می‌دهد. این واژه معمولاً به معنای دژهای مستحکمی خوانده می‌شود که هر یک روستاهای کشاورزی اطرافشان را در بر داشت. این عدد ملموس‌ترین چیزی است که هر متنی درباره‌شان به ما می‌گوید. نام آنان معمولاً به opole پیوند داده می‌شود، واژه‌ای کهن اسلاوی برای جای پاک‌شده‌ای برای سکونت. در قانون لهستانی سدهٔ میانه، همان واژه به گروهی از روستاهای همسایه اشاره داشت که زمین را با هم داشتند و در برابر جرائمی که در آن زمین رخ می‌داد به‌طور جمعی مسئول شناخته می‌شدند.

اوپولان‌ها یکی از چند قبیلهٔ کوچکی بودند که سیلزیا را میان خود تقسیم کرده بودند. همسایگانشان شامل سیلزیایی‌های اصیل پیرامون کوه Ślęża، Dziadoszanie، Bobrzanie و Gołęszyce در جنوب بودند. همهٔ آنان به گویش‌های لخیتی از شاخهٔ غربی اسلاوی سخن می‌گفتند و گویش‌های سیلزیایی که هنوز پیرامون Opole بدان سخن گفته می‌شود از همین تبار است. اوپولان‌ها بت‌پرستی اسلاوی رایج در منطقه را پیروی می‌کردند. مسیحیت از بیرون آمد و با فتح همراه بود.

سدهٔ 10 سرنوشت آنان را رقم زد. سیلزیا زیر فرمان سلسلهٔ چک Přemyslid درآمد و حدود سال 990 حاکم لهستانی Mieszko I آن را گرفت. در حکومت Piast، سرزمین‌های قبیله‌ای جای خود را به ناحیه‌هایی دادند که از دژهای فرمانروا اداره می‌شدند. در سال 1000 اسقف‌نشین تازهٔ Wrocław این منطقه را به کلیسای لاتین پیوست. شهر Opole از این دگرگونی به‌عنوان یکی از مراکز همین ناحیه‌ها گذر کرد. بعدها پایتخت دوک‌نشین Piast شد که دوکانش تا سال 1532 فرمان راندند.

روشن‌ترین تصویر از شیوهٔ زندگی آنان از دل زمین به دست می‌آید. کاوش‌ها در Ostrówek، جزیره‌ای در اودر در میانهٔ شهر Opole، دژی را آشکار کرد که لایه‌هایش از سدهٔ 10 به بعد است. خاک آب‌زده کوچه‌هایی با سنگفرش چوبی، خانه‌های چوبی، کارگاه‌ها و بقایای روزمرهٔ صنعتگران و بازرگانان را نگه داشته بود. هنوز یکی از آشکارترین محوطه‌های سدهٔ میانهٔ اولیه در سیلزیاست و نزدیک‌ترین جایی است که کسی می‌تواند به خود اوپولان‌ها برسد.