اروتیک شوکشاها

شوکشاها ارزیاهایی هستند که در منطقه‌ای زندگی می‌کنند که نقشه موردوفیا ممکن است انتظار موکشاها را در آن داشته باشد. به طور کلی، دو قوم موردوی جمهوری بین خود آن را تقسیم کرده‌اند، که ارزیاها در شرق و موکشاها در غرب ساکن‌اند. اما روستاهای شوکشا در ناحیه‌های تنگوشفسکی و تورباییفسکی، در سمت غربی، قرار دارند. نام آنان از یکی از این روستاها، یعنی شوکشا، گرفته شده و نسبتاً تازه است. در بیشتر تاریخشان، این جامعه‌ها را به سادگی ارزیا به شمار می‌آوردند یا در Mordva ادغام می‌کردند، اصطلاح فراگیری که مقامات روس برای هر دو قوم به کار می‌بردند. هر چه باشد خاستگاه عمیق‌ترشان، امروز آنچه آنان را متمایز می‌کند وضعیت آنان است: جامعه‌ای ارزیایی که نسل‌ها در کنار همسایگان موکشا و روس از هر سو زیسته است.

این موضوع در شیوه سخن گفتن آنان بیش از همه آشکار است. زبان ارزیا به شاخه موردوینی خانواده اورالی تعلق دارد. از این رو با فنلاندی و استونیایی خویشاوندی دور دارد و با زبان موکشا خواهر نزدیک اما جداگانه‌ای است. ارزیا و موکشا هر یک زبان نوشتاری استاندارد خود را دارند و گویشوران یکی به سادگی از دیگری پیروی نمی‌کنند. گویش شوکشا معمولاً گویشی متمایز از ارزیا به شمار می‌رود که ویژگی‌هایی را از موکشای اطراف خود گرفته است. روسی بر مدرسه، کار و زندگی نسل جوان سلطه دارد و این گویش با همان فشاری روبه‌روست که گفتار اقلیت‌ها در سراسر منطقه با آن روبه‌روست.

دین از مسیر معمول موردوی‌ها پیروی کرد. پس از سقوط قازان در سال 1552، سرزمین‌های موردوی به طور قطعی تحت سلطه مسکو درآمدند و در قرن هجدهم مبلغان حمایت‌شده از سوی دولت، غسل تعمید جمعی را در روستاهای ولگا پیش بردند. امروز شوکشاها مسیحیان ارتدوکس‌اند. با این حال، در سراسر جهان ارزیا، تغییر دین بر آیین‌های پیشین نشست و آنها را از میان نبرد. خانواده‌ها مراسم یادبود درگذشتگان را حفظ کردند و به ارواح خانه و مزرعه احترام گذاشتند. روستاها جشن‌های دعای جمعی‌ای را برگزار می‌کردند که ozks نام داشت، با چرخه سال کشاورزی پیوند داشت و گاه بر اساس اعیاد کلیسا زمان‌بندی می‌شد. قرن بیستم مزارع جمعی، آموزش به زبان روسی و جریان مداوم جوانان به سوی سارانسک، مسکو و دیگر شهرها را به همراه آورد.

شوکشاها شمار اندکی دارند، اما یادآوری سودمندی‌اند از این که ارزیاها و موکشاها هرگز دو بلوک مرزبندی‌شده و روشن نبوده‌اند. نام آنان از یک روستا برمی‌آید، نه از افسانه‌ای بنیادین. این نام ماندگار شده است زیرا گفتار و موقعیت جغرافیایی آنان به شکلی ناهمگون میان دو قوم بزرگ‌تر موردوفیا قرار دارد. آنان ارزیا هستند و در عین حال چیزی متعلق به خود.