اروتیک آراگونی‌ها

آراگون پیش از آنکه منطقه‌ای باشد، پادشاهی بود و آراگونی‌ها هرگز کاملاً از رفتار مانند آن دست نکشیده‌اند. آنچه هویت را کنار هم نگه می‌دارد زبان نیست، بلکه قانون است. پادشاهی کهن بر پایه فوروس‌ها اداره می‌شد، یعنی منشورهای محلی که شاه را همان‌قدر مقید می‌کردند که دیگران را، و بر پایه ژوستیسیا د آراگون، نهادی که وظیفه‌اش رسیدگی به شکایات رعایا از مقامات سلطنتی بود. در سال 1591 فیلیپ دوم نیروهایی را به سرقسطه فرستاد بر سر یک دبیر سلطنتی گریخته، و ژوستیسیای آن زمان، خوان د لانوثا، به دلیل ایستادگی بر آن حوزه صلاحیت سر بریده شد. مردم اینجا هنوز از او یاد می‌کنند. فوروس‌ها تا سال 1707 دوام آوردند، زمانی که پیروزی بوربون‌ها در جنگ جانشینی اسپانیا آنها را با فرمانی لغو کرد، هرچند آراگون قانون مدنی متمایزی را درباره ارث و اموال زناشویی نگه داشت که امروز هم معتبر است. اتحاد سلسله‌ای با بارسلونا در سال 1137 تاج آراگون و قرن‌ها نفوذ مدیترانه‌ای را به وجود آورد، اما آراگونی‌های درونی تا حد زیادی شریک محروم از دریا در این ترتیب بودند که پادشاهان و نام را فراهم می‌کردند، در حالی که کشتی‌های کاتالانی دریانوردی می‌کردند.

این سرزمین به سه نوار تقسیم می‌شود: دره‌های پیرنه در مرز فرانسه، شکاف رودخانه ابرو در میانه، و مرتفعات سرد تروئل در جنوب، با استپ خشک مونه‌گروس میان آنها. سرقسطه حدود نیمی از 1.3 میلیون نفر جمعیت منطقه را در خود دارد و بیشتر بقیه نقشه از یک قرن پیش خلوت‌تر است. اخراج موریسکوها در سال 1610 حدود یک ششم جمعیت پادشاهی را از میان برد و املاک آبیاری‌شده ابرو را ویران کرد، و مهاجرت قرن بیستم به سرقسطه و بارسلونا کار را تمام کرد. تروئل به نماد تخلیه جمعیت بدل شد و سپس به واقعیتی سیاسی، زمانی که جنبش اعتراضی «تروئل وجود دارد» نمایندگان خود را به مادرید فرستاد. تقریباً همه کاستیلی حرف می‌زنند. خود آراگونی، زبانی رومانس که میان کاستیلی، کاتالانی و اوکسیتان قرار دارد، در دره‌های شمالی ووسکا با چند هزار گوینده باقی مانده است، در حالی که کاتالانی در نوار شرقی رایج است. کاتولیسیسم بیشتر به عنوان هویت عمل می‌کند و محور آن باکره پیلار در سرقسطه است که جشن اکتبرش صدها هزار نفر را به خیابان‌ها می‌کشاند تا گل بگذارند. خوتا که با صدای بلند خوانده و رقصیده می‌شود، صادرات منطقه است. سنت‌های عجیب‌تر در کوهستان ماندند: ترنگای شاخ‌دار با پوست بز در کارناوال بیلسا، رقصندگان نقاشی‌شده اسکلت در سیتینا، و گایتا د بوتو، نی‌انبان آراگونی که نزدیک بود از میان برود و حلقه کوچکی از نوازندگان آن را احیا کردند.