اروتیک کاریکینی‌ها

کاریچینی‌ها کوچک‌ترین و شمالی‌ترین قبیله‌های سامنیتی بودند. آنان مردمی کوهستانی با زبان اوسکی بودند که در نیمه دوم هزاره نخست پیش از میلاد، در آنچه امروز جنوب آبروتزو در ایتالیا نامیده می‌شود، دره بالادست رود سانگرو و دامنه‌های جنوبی کوه مایلا را در اختیار داشتند. پس از جنگ‌های سامنیتی متحد روم شدند و پس از جنگ متحدان، شهروند رومی. امروز هیچ جامعه‌ای نام آنان را ندارد و تبارشان، بی‌آنکه نشانی بر آن باشد، از میان مردمی می‌گذرد که اکنون در همان دره‌ها زندگی می‌کنند. نویسندگان باستانی این نام را به چند شکل نوشته‌اند، از جمله Caraceni و Caricini.

آنچه آنان را یک قوم ساخت، جایگاهشان در اتحادیه سامنیتی بود، در کنار پنتری‌ها، کائودینی‌ها و هیرپینی‌ها. هر قبیله دولتی مستقل بود، یا به زبان اوسکی touto، که بالاترین صاحب‌منصب آن، یعنی meddix tuticus، هر سال برگزیده می‌شد و آن را اداره می‌کرد. سرزمین کاریچینی‌ها شهرهای اندکی داشت. مردم در روستاها و مزرعه‌های پراکنده زندگی می‌کردند. گله‌هایشان را میان چراگاه‌های مرتفع تابستانی و چراگاه‌های زمستانی دشت‌ها جابه‌جا می‌کردند و بر فراز تپه‌ها دژهایی از سنگ خشک می‌ساختند تا هنگام آمدن سپاهیان به آنجا پناه ببرند. معبدها همان نقشی را داشتند که شهرها در جاهای دیگر داشتند، و جوامع را برای عبادت، بازار و امور عمومی گرد هم می‌آوردند. معبد بالای تپه در یوانوم بعدها به شهری رومی تبدیل شد و بطلمیوس آوفیدنا را، نزدیک کاستل دی سانگرو امروزی، تنها شهر آنان نام می‌برد.

زبانشان، اوسکی، به شاخه اوسکو-امبری خانواده ایتالیک تعلق داشت. این زبان خویشاوند لاتین بود و با خطی برگرفته از اتروسکی نوشته می‌شد. دین ریشه در زمین و دام داشت. هرکول از محبوب‌ترین خدایان در سراسر سامنیوم بود و با گله‌ها و راه‌هایی که گله‌ها را در امتداد آن‌ها می‌راندند پیوند داشت، و تندیس‌های برنزی کوچکی از او در سراسر منطقه یافت می‌شود.

کاریچینی‌ها به‌عنوان اعضای اتحادیه به جنگ‌های سامنیتی با روم کشیده شدند که از 343 تا 290 پیش از میلاد، به‌طور پراکنده ادامه یافت. شکست پایان مقاومت آنان نبود. در 269 پیش از میلاد دژی در قلمرو آنان در برابر کنسول‌ها کوینتوس اوگولنیوس گالوس و گایوس فابیوس پیکتور پایداری کرد و تنها پس از نبردی سخت سقوط کرد. سامنیت‌ها بار دیگر در جنگ متحدان در جبهه ایتالیایی جنگیدند. در توافقی که در پی آن برقرار شد، شهروندی رومی به دست آوردند، سپس از سوی سولا با انتقام‌گیری‌های وحشیانه روبه‌رو شدند. لاتین جای اوسکی را گرفت، آوفیدنا و یوانوم به شهرداری‌های رومی بدل شدند و کاریچینی‌ها در ایتالیای رومی محو شدند. آنچه از خود برجا گذاشتند بیشتر سنگ است: دیوارهای دژهای تپه‌ای، ویرانه‌های کاوش‌شده در یوانوم، و نامی که مورخان هنوز به کار می‌برند.