اروتیک میاک‌ها

میجاک‌ها ساکنان مناطق کوهستانی منطقه Reka در غرب مقدونیه شمالی‌اند. روستاهای سنگی آنان بالای رودخانه Radika و میان کوه Bistra و مرز آلبانی قرار دارد. آنان زبان یا دین جداگانه‌ای ندارند. آنچه ایشان را متمایز می‌کند شیوه زندگی‌ای است که روستاهایشان قرن‌ها حفظ کرده‌اند: پرورش گوسفند در چراگاه‌های مرتفع، مردانی که سال‌ها دور از خانه کار کرده‌اند، و آداب، پوشاک و صنایع دستی‌ای که بقیه مقدونیه آن را میراثی مشترک دانسته‌اند. نام‌هایی که مدام تکرار می‌شوند عبارت‌اند از Galičnik، Lazaropole، Tresonče، Gari و Selce.

آنان به زبان مقدونی، زبانی اسلاوی جنوبی، با گویش محلی Galičnik سخن می‌گویند که بخشی از گروه غربی گویش‌های مقدونی است. بیشترشان مسیحیان ارتدوکس شرقی‌اند و در منطقه گسترده‌تر Reka اقلیتی مسلمان دارند. پناهگاه معنوی آنان صومعه St. John Bigorski در دره رودخانه Radika است. ایکونوستاز چوبی حکاکی‌شده آن کار استادانی از Gari و Galičnik است. روستاهای میجاک همچنین مرکز مکتب Debar در نقاشی شمایل و منبت‌کاری بودند. هنرمندان آن، از جمله Dičo Zograf از Tresonče، کلیساهای سراسر بالکان را در قرن نوزدهم تزیین کردند.

هیچ چیز بیش از pečalba، یعنی دوره‌های طولانی کار در خارج، زندگی میجاک‌ها را شکل نداد. مردان به‌عنوان بنا، سنگتراش و صنعتگر راهی می‌شدند و در تابستان به خانه بازمی‌گشتند. به همین دلیل جشن‌های عروسی Galičnik به‌طور سنتی حوالی Petrovden، یعنی روز سنت پیتر، در ژوئیه برگزار می‌شد. مراسم Galičnik Wedding هنوز هر سال به‌عنوان مراسمی واقعی برای زوجی برگزیده برگزار می‌شود. عروس لباس سنگین گلدوزی‌شده‌ای می‌پوشد، طبل و زورلا نواخته می‌شود و مردان رقص Teškoto را اجرا می‌کنند، یعنی سنگین، رقصی که به نماد ملی بدل شده است. سرانجام، ترک خانه پیروز شد. Galičnik بیشتر سال تقریباً خالی است و بیشتر میجاک‌ها امروز در اسکوپیه یا خارج از کشور زندگی می‌کنند و برای جشن بازمی‌گردند.

هویت ملی آنان مدت‌ها محل بحث بوده است. Galičnik هم Parteniy Zografski را پرورد، روحانی برجسته جنبش کلیسای بلغاری، و هم Georgi Pulevski را، یکی از نخستین نویسندگانی که برای ملتی مقدونی مستقل استدلال کردند. امروزه بیشتر میجاک‌ها خود را مقدونی می‌دانند.