اروتیک کارنسس‌ها

کارنسس‌ها قبیله‌ای بومی در ساردینیای دوران روم بودند که در قرن دوم میلادی در شمال جزیره ثبت شده‌اند، و مدت‌ها پیش به‌عنوان قومی نام‌دار ناپدید شدند و در جمعیت لاتین‌زبانی که ساردینیایی‌های امروز از آن برآمده‌اند، جذب شدند. تقریباً همه‌چیزی که دربارهٔ آنان می‌دانیم از یک سطر به دست می‌آید. بطلمیوس در جغرافیا مردمان ساردینیا را از شمال به جنوب فهرست می‌کند و کارنسس‌ها را زیر کوراکنسس‌ها و بالای سالکیتانی‌ها و لوکویدوننسس‌ها جای می‌دهد. این جایگاهشان را به‌طور تقریبی روی نقشه مشخص می‌کند و چیز دیگری به ما نمی‌گوید. هیچ نویسندهٔ باستانی‌ای روستاها، رهبران یا حتی یک رویداد از تاریخ آنان را توصیف نکرده است، و هر روایت صادقانه‌ای باید با اعتراف به این موضوع آغاز شود.

آنچه می‌توان گفت از جزیره‌ای که آنان را احاطه کرده برمی‌آید. قبیله‌هایی که بطلمیوس نام می‌برد وارثان جهان نوراگی بودند، جامعهٔ عصر مفرغ که ساردینیا را با هزاران برج سنگی، چاه‌های مقدس و پیکرک‌های مفرغی کوچک از جنگجویان، کمانداران و چوپانان پوشانده بود. وقتی کارنسس‌ها به سوابق مکتوب راه یافتند، آن جهان پیش‌تر قرن‌ها حضور کارتاژی‌ها در سواحل و سپس فرمانروایی روم را، که از سال 238 پیش از میلاد آغاز شد، در خود جذب کرده بود. روم نسل‌ها با مردمان کوهستانی ساردینیا جنگید، و نام‌های قبیله‌ای که در اثر بطلمیوس، روی سنگ‌های مرزی و در سوابق نظامی باقی مانده نشان می‌دهد که جوامع بومی تا دیرزمانی در دوران امپراتوری هویت خود را حفظ کردند، حتی زمانی که مالیات رومی می‌پرداختند و مردانشان را به یگان‌های کمکی روم می‌فرستادند. دیپلم ترخیص (پایان خدمت) مفرغی‌ای که در دورگالی، در ساحل شرقی، پیدا شد سربازی ساردینیایی را با نام Caresius ثبت کرده است، نامی که برخی پژوهشگران به کارنسس‌ها مربوط می‌دانند، هرچند این پیوند قطعی نیست.

زبانشان احتمالاً گفتار کهن جزیره بود که معمولاً ساردینیایی کهن یا نوراگی خوانده می‌شود. این زبان هیچ متن خوانایی به‌جا نگذاشته و نمی‌توان آن را با اطمینان در هیچ خانوادهٔ زبانی شناخته‌شده‌ای جای داد. بیشتر در نام‌های مکان‌ها و در لایه‌ای از واژه‌ها درون زبان ساردینیایی باقی مانده است، زبان رومانسی که جایگزین آن شد و هنوز به لاتین نزدیک‌تر از تقریباً هر یک از خویشاوندانش است. دین نیز قاعدتاً از الگوی گسترده‌تر ساردینیایی پیروی می‌کرده است: زیارتگاه‌های آبی و پرستش نیاکان، که خدایان کارتاژی و رومی به‌مرور زمان روی آن نشستند.

میراث کارنسس‌ها جمعی است. آنان یک نام در فهرستی کوتاه‌اند، اما این فهرست بهترین شاهد است بر اینکه ساردینیای رومی چهل‌تکه‌ای از اقوام بومی متمایز بود که هرکدام سرزمین‌های خود را داشتند. مطالعات ژنتیکی ساردینیایی‌های امروزی، که سهم به‌طور غیرعادی بزرگی از نیای جمعیت پیش از تاریخ جزیره را حفظ کرده‌اند، نشان می‌دهد که اقوامی مانند کارنسس‌ها از میان نرفتند. آنان نامشان را از دست دادند، اما نسلشان را نگه داشتند.