اروتیک روکنسی‌ها

روکنسی‌ها یکی از اقوام بومی ساردینیای باستان بودند که در قرن دوم میلادی توسط جغرافی‌دان بطلمیوس ثبت شدند و هیچ منبع دیگری از آنان یاد نکرده است. بازماندگانشان را باید در میان ساردینیایی‌های امروزی جست‌وجو کرد. این یک اشاره، تمام سند نوشته‌شده درباره آنان است. بطلمیوس که در اسکندریه و بر پایه گزارش‌های کهن‌تر تدوین می‌کرد، قبایل جزیره را از شمال به جنوب برشمرد و روکنسی‌ها را پایین‌تر از آئکیلنینسس‌ها، که آنان را کورنینسس‌ها نیز می‌نامد، و بالاتر از سلسیتانی‌ها و کورپیکنسس‌ها قرار داد. این جای‌گیری، آنان را در میانه جزیره نشان می‌دهد. تنها لنگرگاه واقعی، کورنینسس‌هاست؛ نام آنان عموماً به کورنوس پیوند داده می‌شود، شهری در ساحل غربی که در 215 پیش از میلاد پایگاه شورش ساردینیایی‌ها علیه روم بود. فراتر از این، هرکس مرزی قطعی برای سرزمین روکنسی‌ها ترسیم کند، در حال حدس زدن است.

خود این نام چیزی را نشان می‌دهد. این نام پسوند لاتینی را دارد که برای مردم یک مکان یا ناحیه مشخص به کار می‌رفت، پس احتمالاً به‌عنوان برچسب اداری رومی به دست بطلمیوس رسیده و لزوماً آنچه این مردم خود را با آن می‌خواندند نیست. روم با ساردینیای داخلی جامعه به جامعه برخورد می‌کرد و چند نمونه از این برخوردها روی سنگ و برنز باقی مانده است. لوح استرتزیلی که به سال 69 میلادی تاریخ دارد، فرمانداری را ثبت می‌کند که یکی از این اقوام، یعنی گالیلنسس‌ها، را از زمین متعلق به قوم دیگری، یعنی پاتولکنسس‌ها، بیرون می‌راند. روکنسی‌ها به احتمال زیاد در همان جهانِ مرزهای ثابت، مالیات و اصطکاک دوره‌ای با مقامات زندگی می‌کردند.

در زمان بطلمیوس، ساردینیا نزدیک به چهارصد سال زیر فرمان روم بود و پیش از آن، کارتاژ سواحل و دشت‌ها را در دست داشت. مردم داخل جزیره وارثان فرهنگ نوراگی بودند، جامعه عصر برنز که برج‌های سنگی به نام nuraghi را برپا کرد و هزاران تای آن هنوز پابرجاست. آنان به زبانی سخن می‌گفتند که معمولاً سردینیای باستان (Paleo-Sardinian) نامیده می‌شود، زبانی که هیچ خویشاوندی اثبات‌شده ندارد و متنی بر جا نگذاشته است. این زبان در نام مکان‌ها و در لایه‌ای از واژگان درون سردینیای امروزی، یعنی زبان رومانسی که لاتین بر جا گذاشت، باقی مانده است. آیین‌های کهن جزیره در چاه‌ها و چشمه‌های مقدس گرد می‌آمدند و خدای پدری را گرامی می‌داشتند که رومیان او را Sardus Pater می‌نامیدند. هیچ شواهدی روکنسی‌ها را به پرستشگاه خاصی پیوند نمی‌دهد، اما این بستر دینی‌ای بود که در آن زاده شدند.

سرنوشت آنان جذب شدن بود، نه ناپدید شدن. مطالعات DNA باستانی پیوستگی چشمگیری را در جزیره از نوسنگی تا عصر نوراگی نشان می‌دهد و ساردینیایی‌های امروز، به‌ویژه در مرتفعات داخلی، همچنان سهم غیرمعمولاً بزرگی از آن تبار کهن را دارند. روکنسی‌ها دیگر با این نام شمرده نمی‌شدند. اما مردم به زندگی خود ادامه دادند.