اروتیک والنتینی‌ها

والنتینی‌ها مردمی از ساردینیای باستان بودند که در دوران روم به‌عنوان جامعهٔ شهر والنتیا در بخش داخلی جنوب‌مرکزی جزیره ثبت شده‌اند، نزدیک روستای امروزی نوراگوس. آن‌ها مدت‌ها پیش از پایان دوران باستان در جمعیت رومی‌شدهٔ جزیره جذب شدند و نوادگانشان از ساردینیایی‌های امروز هستند. تقریباً همه‌چیزی که از آن‌ها می‌دانیم از دو فهرست آمده است. پلینیوس بزرگ والنتینی‌ها را از میان هجده شهر ساردینیا می‌شمارد که به نظرش شایستهٔ نام بردن بودند، و بطلمیوس که در سدهٔ دوم میلادی می‌نوشت، آن‌ها را در داخل سرزمین و به شمال مردمان سولچی و نورا در ساحل جنوبی قرار می‌دهد.

نام سرنخ ماجراست. والنتیا واژه‌ای سادهٔ لاتینی است به معنای نیرو، که روم دوست داشت به سکونتگاه‌های تازه بدهد، و به جامعه‌ای اشاره دارد که زیر حکومت روم بنیاد یا بازبنیاد شده، احتمالاً در دوران جمهوری، نه به نام قبیله‌ای کهن که از فتح جان سالم به در برده باشد. بدین ترتیب والنتینی‌ها از مردمان ارتفاعات مانند ایلینسس‌ها و بالاری‌ها جدا می‌شوند که نویسندگان رومی آن‌ها را راهزنان کوهستانی سرکش معرفی کرده‌اند. سرزمین آن‌ها، سارسیدانو، بلندی‌های موج‌داری است میان دشت‌های پست غله‌کار و کوه‌های درون جزیره، از همان نوع زمین مرزی که وجود یک شهر وفادار برای روم سودمند بود.

خاستگاه شهر هر چه بود، بیشتر مردمانش بی‌شک تازه‌وارد نبودند. زمین اطراف نوراگوس پر از برج‌های سنگی تمدن نوراگی است، فرهنگ عصر برنز که نام روستا خودش یادآور بناهای آن است، و چاه مقدسی در کونی به آیین آب تعلق دارد که در آن جهان متداول بود. نیاکان والنتینی‌ها به زبان پیش‌لاتینی جزیره سخن می‌گفتند که امروز پالئوساردینیایی نامیده می‌شود و بیشتر از نام‌های مکان شناخته می‌شود. زیر حکومت روم، آن‌ها به لاتینی روی آوردند که اینجا به ساردینیایی تبدیل شد و اغلب محافظه‌کارترین زبان میان زبان‌های رومانس توصیف می‌شود. دین نیز همان مسیر را پیمود: آیین‌های محلی، سپس خدایان استان رومی، و سپس مسیحیت در دوران باستان متأخر.

شهر محو شد، اما نام باقی ماند. در سده‌های میانه این ناحیه کوراتوریای پارته والنتسا را در جودیکاتوی آربورئا تشکیل می‌داد، و محل بیرون نوراگوس هنوز والنتسا نامیده می‌شود. هیچ وقایع‌نامه، پادشاه یا جنگی از والنتینی‌ها ثبت نشده است. آنچه باقی مانده نام جایی با قدمتی حدود دو هزار سال است و جمعیتی که هرگز به‌راستی از آنجا نرفت.