اروتیک لوکانیایی‌ها

لوکانیان مردمی ایتالیک بودند که زبانشان اوسکی بود و در پایان سده پنجم پیش از میلاد بر جنوب کوهستانی شبه‌جزیره ایتالیا تسلط یافتند. سه سده بعد را در جنگ با شهرهای یونانی و با روم گذراندند و پس از جنگ متحدان در آغاز سده نخست پیش از میلاد در ایتالیای رومی جذب شدند، و مردم باسیلیکاتای امروز هنوز نام آنان را با خود دارند. آنان تازه‌واردان سرزمینی بودند که بر آن فرمان می‌راندند. نویسندگان باستان ایشان را شاخه‌ای از سام‌نیت‌ها می‌شمردند، بخشی از پیشروی درازمدت به سوی جنوب توسط مردمان تپه‌نشین سابلی، و شهرتشان را با فشار بر مستعمره‌های یونانی در کرانه‌ها به دست آوردند. حدود سال 400 پیش از میلاد پوسیدونیا را گرفتند، شهری که بیشتر با نام پایستوم شناخته می‌شود، و گورهای نقاشی‌شده‌ای که از خود بر جای گذاشتند، پر از سواران، جنگجویان پرافراشته، بازی‌های سوگواری و ردیف‌های زنان عزادار، روشن‌ترین تصویری است که از آنان باقی مانده است.

زبانشان اوسکی بود، بسیار نزدیک به گفتار سام‌نیت‌ها، و در لوکانیا غالباً با الفبای یونانی نوشته می‌شد، نشانه‌ای از درهم‌تنیدگی دو جهان. لوحه برنزی Tabula Bantina که در بانتسی یافت شد یکی از درازترین متن‌های اوسکی را نگه داشته است، قانون شهری که با حروف لاتین نوشته شده. بیشتر لوکانیان در سکونتگاه‌های مستحکم بالای تپه‌ها و مزرعه‌های پراکنده زندگی می‌کردند نه در شهرهای واقعی، و استرابون حکومتی از حاکمان انتخابی را توصیف می‌کند که تنها در زمان جنگ پادشاهی برمی‌گزیدند. پرستشگاه بزرگ آنان در روسانو دی ولیو، نزدیک پوتنتسا، از آن مفیتیس بود، الهه‌ای ایتالیک از آب‌ها و آستانه‌ها، هرچند چهره‌های یونانی مانند هراکلس نیز به پرستش محلی راه یافتند. تا اواسط سده چهارم پیش از میلاد بروتیان جنوب دوردست از سلطه لوکانیان رها شدند و خود مردمی جداگانه شدند.

روابط آنان با بیگانگان داستان تغییر پیوسته جبهه‌ها بود. در سال 331 پیش از میلاد آنان همراه با بروتیان الکساندر اپیروسی، عموی اسکندر کبیر، را که برای جنگیدن به سود تارانتو آمده بود، سرنگون کردند. از پیروس در برابر روم حمایت کردند، و رومیانی که در سرزمین لوکانیان با فیل‌های جنگی او روبه‌رو شدند، آن جانور را Luca bos نامیدند، یعنی گاو لوکانی. روم در دهه 270 پیش از میلاد آنان را مطیع کرد و در پایستوم مستعمره لاتین برپا داشت، اما بسیاری به هانیبال پیوستند و در جنگ متحدان دوباره سر برداشتند پیش از آنکه شهروندی را به دست آورند. لاتین به تدریج جای اوسکی را گرفت. این نام بیش از زبان ماند: اوگوستوس آن را برای یک ناحیه اداری نگه داشت، دولت فاشیستی از سال 1932 تا 1947 آن را بر باسیلیکاتا تحمیل کرد، و ساکنان هنوز خود را لوکانی می‌نامند. یک نوع سوسیس نیز این نام را حمل می‌کند. وارو نوشت که سربازان رومی ساختن آن را از لوکانیان آموختند، و فرزندانش، از lucanica باسیلیکاتا تا linguiça پرتغالی، هنوز این نام را دارند.