اروتیک سیدیسینی‌ها

سیدیسینی‌ها مردمی اوسک‌زبان در شمال کامپانیا بودند، در جایی که امروز جنوب ایتالیا است. نشانه‌هایشان از حدود قرن پنجم پیش از میلاد در دست است و حدود سال ۳۳۵ پیش از میلاد، زمانی که روم آنان را مطیع کرد، به عنوان یک ملت مستقل پایان یافتند. هیچ جامعه‌ای جانشین آنان نشد. آنچه از آنان بر جای مانده یک مکان است: Teano در استان Caserta، که پایتخت آنان بود، Teanum Sidicinum.

سرزمین آنان کوچک و به‌طور غیرمعمولی حاصلخیز بود. در دامنه‌های جنوبی Roccamonfina قرار داشت، آتشفشانی خاموش که مخروط فروریخته‌اش خاکی بر جای گذاشته که هنوز برخی از بهترین شراب‌های کامپانیا را به بار می‌آورد. در جنوب آن رشته کوه Massico بود و در پایین‌دست آن رود Volturno جریان داشت. این سرزمین یک گذرگاه نیز بود. هرکس میان لاتیوم و دشت کامپانیا رفت‌وآمد می‌کرد از سرزمین سیدیسینی‌ها می‌گذشت یا از کنار آن عبور می‌کرد، و رومیان بعدها جاده Via Latina را مستقیم از میان آن کشیدند. قومی با آن اندازه، که بر سر آن جاده نشسته بود، با سامنیت‌ها در کوهستان بالای سرش و کاپوا در دشت پایین، هرگز رها نمی‌شد.

آنان اوسکی سخن می‌گفتند، زبان اصلی شاخه سابلی از زبان‌های ایتالیک و خویشاوند لاتین، که با الفبایی نوشته می‌شد که از اتروسک‌ها و از راه همسایگان کامپانیایی‌شان وام گرفته شده بود. سکه‌های آنان که در قرن سوم پیش از میلاد به سبک یونانی‌مآب خلیج ناپل ضرب شده‌اند، عبارت مدنی را به زبان اوسکی دارند نه لاتین. این برای خواندن سیاستشان اهمیت دارد: سامنیت‌هایی که پیوسته به آنان حمله می‌کردند، در اصل به همان زبان سخن می‌گفتند. دشمنی طولانی سیدیسینی‌ها با سامنیوم نزاعی میان دو بیگانه نبود.

نخستین باری که در گستره تاریخ ثبت‌شده ظاهر می‌شوند سال ۳۴۳ پیش از میلاد است. سیدیسینی‌ها که زیر فشار حمله سامنیت‌ها بودند، از کاپوا کمک خواستند. کاپوا که شکست می‌خورد، خود و مشکل را به روم سپرد و روم با سامنیوم جنگید. سه سال بعد سیدیسینی‌ها به شورش لاتین‌ها علیه روم پیوستند و در آن نیز در سوی بازنده ایستادند. روم در سال ۳۳۴ پیش از میلاد در Cales، در آستانه سرزمین آنان، مستعمره‌ای برپا کرد و پرسش استقلال سیدیسینی‌ها به پایان رسید. Teanum Sidicinum پس از آن به عنوان شهری رومی رونق گرفت. استرابون آن را بزرگ‌ترین شهر بر جاده Via Latina می‌خواند و نگه داشت تئاتر، آمفی‌تئاتر و پرستشگاه کهنش را که در آن پرستندگان مدل‌های سفالی اندام‌هایی را که می‌خواستند شفا یابند به جا می‌گذاشتند. این مردم در طی دو یا سه نسل رومی شدند. شهر هنوز برجاست.