اروتیک یهودیان ایتالیا

یهودیان ایتالیایی می‌توانند با انصاف ادعا کنند که پیش از آن‌که رم مسیحی شود، در آن‌جا بوده‌اند. جامعه‌ای یهودی بیش از دو هزار سال در کنار رود تیبر زیسته است و وارثان آن، Italkim، هنوز آیین نیایشی‌ای را نگه می‌دارند که نه اشکنازی است و نه سفاردی. نسل‌ها یهودیان رم از گذشتن زیر طاق تیتوس پرهیز می‌کردند، طاقی که نقش برجسته‌اش منورهٔ معبد را نشان می‌دهد که به غنیمت برده شده است. گروه‌های دیگر طی قرن‌ها در اطراف این هستهٔ کهن ساکن شدند. اشکنازیم از سرزمین‌های آلمانی به شهرهای شمالی آمدند. سفاردیم و یهودیان سیسیلی پس از آن‌که تاج اسپانیا آنان را در سال 1492 بیرون راند، رسیدند. جماعتی با ریشهٔ فرانسوی در سه شهر پیمونت ساکن شد و آیین آن از حروف عبریِ آغازین نام همان شهرها گرفته شده است. در قرن بیستم، یهودیان لیبی و ایران و لبنان جماعت‌های رم و میلان را دگرگون کردند. نام‌های خانوادگی هنوز مسیرهای قدیمی را در خود دارند: نام‌هایی چون Sonnino، Volterra و Pontecorvo یادآور شهرهای ایتالیایی‌اند، در حالی که ریشهٔ Ottolenghi به اتلینگن در آلمان می‌رسد.

واژهٔ گتو ایتالیایی است. نخستین بار در سال 1516 در ونیز برای محلهٔ قدیمی ریخته‌گری‌ها به کار رفت، جایی که یهودیان شب‌ها در آن حبس می‌شدند. گتوی رم در سال 1555 در دوران پاپ پل چهارم پدید آمد و تا سال 1870 دوام آورد. اما لیورنو راه دیگری در پیش گرفت و در دهه‌ی 1590 بازرگانان یهودی را دعوت کرد و هرگز آنان را در دیوار محصور نکرد. وحدت ایتالیا رهایی به ارمغان آورد و یهودیان به سرعت وارد زندگی عمومی شدند: پیش از جنگ جهانی اول، رم شهردار یهودی داشت و ایتالیا نخست‌وزیر یهودی. از آن‌جا که آنان چنان کاملاً بخشی از کشور بودند، قوانین نژادی سال 1938 خیانتی از سوی دولت خودشان بود. در دوران اشغال آلمان، بیش از هزار یهودی رمی پس از یورش 16 اکتبر 1943 به آشویتس تبعید شدند و شانزده نفر بازگشتند. Primo Levi، Natalia Ginzburg و Giorgio Bassani آن قرن را به برخی از ماندگارترین کتاب‌های ایتالیایی بدل کردند. امروز جامعه چند ده هزار نفر است، بیشتر در رم و میلان. زبان گفتاری روزمره ایتالیایی است. لهجه‌های قدیمی یهودی-ایتالیایی، مانند یهودی-رمیِ گتوی پیشین یا لهجهٔ Bagitto در لیورنو، عمدتاً در واژگان خانوادگی باقی مانده‌اند. نهادها رسماً ارتدوکس‌اند، در حالی که بسیاری از اعضا زندگی سکولار دارند، و هویت به همان اندازه بر خوراک و خاطره استوار است که بر رفتن به کنیسه. Carciofi alla giudia، یعنی کنگر فرنگی کامل که سرخ می‌شود تا مانند گل باز شود، از آشپزخانهٔ یهودیان رم برخاست و اکنون به کل شهر تعلق دارد.