اروتیک میراندی‌ها

آنچه میرانده‌ای‌ها را در درون پرتغال متمایز می‌کند، زبان است. بر فلات مرتفع و بادخیز تِرا دِ میراندا، در گوشه شمال‌شرقی دورافتادهٔ کشور، روستاییان هنوز به زبانی رومانس سخن می‌گویند که نزدیک‌ترین خویشاوندانش نه در لیسبون، بلکه آن سوی رودخانه در اسپانیاست. رود دوئرو در این منطقه دره‌ای ژرف در امتداد مرز می‌تراشد و این دره قرن‌ها مرز دو پادشاهی را نشان داده، بی‌آنکه مردم دو سوی آن را کاملاً از هم جدا کند.

زبان میرانده‌ای به شاخهٔ آستوری-لئونی زبان‌های رومانس تعلق دارد و با زبان لئونی که هنوز در بخش‌هایی از سامورا و لئون شنیده می‌شود و با زبان آستوری در شمال دورتر خویشاوندی دارد. این زبان در سده‌های میانه شکل گرفت، هنگامی که این گوشه به جهان لئونی پیوند داشت، و پس از آنکه مرز با میراندا در سوی پرتغالی تثبیت شد، باقی ماند. این زبان که از خویشاوندانش جدا افتاده و احاطه‌شده با زبانی ملی با اعتبار بسیار بیشتر بود، به زبان آشپزخانه، مزرعه و میدان روستا تبدیل شد، در حالی که پرتغالی مدرسه، دادگاه‌ها و هر آنچه رسمی است را در اختیار داشت. تقریباً همهٔ گویشوران امروزی دوزبانه‌اند. مردم محلی سه گونه را بازمی‌شناسند: شکلی میانی، گویش مرزی روستاهای نزدیک‌ترین به اسپانیا، و گویش متمایز سندیم.

خود میراندا دو دوئرو دوره‌ای کوتاه از اهمیت داشت. در سال ۱۵۴۵ مرکز یک اسقف‌نشین تازه شد و کلیسای جامعی بسیار باشکوه‌تر از خود شهر یافت. در سال ۱۷۶۲، در جریان حملهٔ اسپانیا، انبار باروت قلعه منفجر شد و صدها نفر را کشت و دژ را ویران کرد، و اسقف‌ها به زودی به برگانسا رفتند. پژوهشگران خارجی تا سال ۱۸۸۲ به این زبان تقریباً توجهی نکردند، تا آنکه زبان‌شناس ژوزه لیته د واسکونسلوس نخستین مطالعه درباره آن را منتشر کرد. در سال ۱۹۹۹ مجلس پرتغال به زبان میرانده‌ای به رسمیت شناختن رسمی داد. اکنون این زبان املای استاندارد، جایگاهی در مدارس محلی و تابلوهای خیابانی دوزبانه در میراندا دارد. این به رسمیت شناختن از شمار زیان‌ها نکاسته است. مهاجرت به فرانسه و شهرهای پرتغال در طول سدهٔ بیستم روستاها را تهی کرد و گویشوران روزمره پیوسته پیرتر و شمارشان کمتر می‌شود.

میرانده‌ای‌ها خارج از منطقه بیشتر با pauliteiros شناخته می‌شوند، گروه‌هایی از مردان با دامن‌های سفید، پیراهن‌های گلدوزی‌شده و کلاه‌هایی که با گل و روبان آراسته‌اند، که در حالی که چوب‌های چوبی را به هم می‌کوبند و با نی‌انبان و طبل همراهی می‌شوند، می‌رقصند. کمتر شناخته‌شده capa de honra است، شنلی قهوه‌ای و سنگین از پشم با برش و دوخت تزیینی پیچیده که زمانی لباس رسمی مردان روستا بود و هنوز در مراسم آیینی پوشیده می‌شود. کاتولیک‌گری در اینجا همچون تقویمی عمل می‌کند: روزهای قدیسان جشن‌ها و گردش‌ها را تعیین می‌کند، در حالی که جشن‌های زمستانی نقاب‌دار در برخی روستاها طنین چیزی کهن‌تر از کلیسا را با خود دارند. این فلات همچنین نام خود را به نژاد گاو میرانده‌ای و به posta à mirandesa می‌بخشد، استیک کبابی ضخیمی که در سراسر پرتغال سفارش داده می‌شود.