اروتیک ملینگوی‌ها

میلینگوی‌ها قومی اسلاوی بودند که در ضلع غربی کوه تایگتوس، در جنوب پلوپونز، ساکن شدند؛ این کار پس از مهاجرت‌های اسلاوها به یونان در اواخر سده ششم و سده هفتم میلادی صورت گرفت. آنان نام جداگانه‌ای داشتند و حدود هفتصد سال خودمختاری نسبی را در آنجا حفظ کردند، پیش از آنکه در جمعیت یونانی‌زبان لاکونیا و مسنی جذب شوند. فرزندانشان روستاییان کوهستانی تایگتوس‌اند که دست‌کم قرن‌هاست از همسایگانشان متمایز نیستند. آنچه مستقیماً از آنان بازمانده شماری نام مکان اسلاوی بر بلندی‌های بالای اسپارت و چند بند در متون بیزانسی و فرانکی است.

آنچه آنان را در چشم همه نویسندگانشان گروهی واحد می‌ساخت، کوه بود. تایگتوس دیواره‌ای بلند از سنگ آهک است که تا دریا امتداد دارد؛ آنقدر بلند که پوشیده از برف می‌شود و آنقدر شیب‌دار که امپراتوری گرفتن مالیات از مردمش را ارزان‌تر از اداره‌شان می‌دانست. قسطنطین هفتم در سده دهم می‌نویسد که میلینگوی‌ها و همسایگانشان ازریتای‌ها دو گروه اسلاوی پلوپونز بودند، خودمختار و پرداخت‌کننده خراج طلا، و نه پاسخگوی والی ایالت به شیوه معمول. هنگامی که شوریدند، فرمانده امپراتوری به نام کرینیتس خراجشان را به کیفر به شدت بالا برد؛ آنان از امپراتور درخواست کردند و افزایش لغو شد. این الگوی بیشتر تاریخ ثبت‌شده آنهاست: قومی کوهستانی که از موضعی دفاع‌پذیر مذاکره می‌کند، در مقام سرباز سودمند و در مقام اداره دشوار.

آنان وثنی آمدند و تا سده نهم یا دهم ارتدکس بودند. زبانشان، گونه‌ای از زبان‌های اسلاوی جنوبی، هرگز نوشته نشد و هیچ متنی بر جا نگذاشت؛ و در زمانی که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را تعیین کند، جای خود را به یونانی داد. فرانک‌هایی که پس از 1204 پلوپونز را گرفتند، بنا بر شیوه‌های کهن با آنان رفتار کردند: کتاب «تاریخ موره» ثبت می‌کند که آنان تسلیم شدند و در ازای خدمت نظامی، آزادی‌هایشان تأیید شد. ویلیام ویلهاردوئن در سال 1249 قلعه میستراس را زیر کوه ساخت، تا تا حدی بر آن بخش نظارت داشته باشد. اسناد بیزانسی هنوز نام ناحیه‌ای از میلینگوی‌ها را در سده چهاردهم می‌آورند. پس از آن این نام از سوابق ناپدید می‌شود.

سرنوشتی عجیب در دهه 1830s به آنان رسید، زمانی که یاکوب فیلیپ فالمرایر استقرار اسلاوی‌ها در یونان، از جمله میلینگوی‌ها، را دستاویزی کرد تا استدلال کند یونانیان امروزی هیچ پیوند نیایی با باستانیان ندارند. این ادعا اغراق‌آمیز بود و از آن زمان به بعد بارها نقد شده است، اما یک قوم کوهستانی کوچک را به بحثی سیاسی بدل کرد، و بخش بزرگی از آنچه پس از آن درباره‌شان نوشته شده با این بحث در ذهن نوشته شده است.