اروتیک آورونکی‌ها

اورونچی‌ها قومی ایتالیک در ساحل تیرنی میان لاتیوم و کامپانیا بودند، در سرزمین تپه‌ای پیرامون آتشفشان خاموش Roccamonfina و کوه‌هایی که هنوز نامشان را دارند. وجودشان از پایان سده‌ی ششم پیش از میلاد تا پایان سده‌ی چهارم گواهی شده است، زمانی که روم آنان را شکست، بر زمینشان مستعمره ساخت و آنچه از ایشان مانده بود را در پیکره‌ی شهروندان روم جذب کرد. امروز هیچ جامعه‌ای خود را اورونکی نمی‌نامد، اما این نام هنوز در شهرهای Sessa Aurunca، Minturno و Ausonia، و در کوه‌های Monti Aurunci بالای آنها، روی نقشه باقی مانده است.

نویسندگان یونانی آنان را Ausones می‌نامیدند و Aurunci صرفاً صورت لاتینی همان واژه است. سرزمینشان Ausonia بود و این اصطلاح کار غیرمعمولی کرد: از قومی که آن را بر دوش داشت فراتر رفت. شاعران یونانی Ausonia را به معنای جنوب ایتالیا گسترش دادند و شاعران رومی، به‌ویژه ویرژیل، آن را بیشتر گسترش دادند تا به معنای خود ایتالیا شود، به‌طوری که قبیله‌ای کوچک از تپه‌ها سرانجام نام خود را به کل شبه‌جزیره داد. تا آنجا که می‌توان دریافت، به گویشی از نوع اوسکی از شاخه‌ی سابلیک زبان‌های ایتالیک سخن می‌گفتند، همان خانواده‌ی گسترده‌ای که سامنیتی‌ها و کامپانیایی‌ها به آن تعلق دارند، هرچند تقریباً هیچ چیز از آن به صورت نوشتاری باقی نمانده است. خدایانشان نیز در گزارش‌ها به همان اندازه کم‌اند، با یک استثنا: Marica، الهه‌ی باتلاق‌ها و دهانه‌ی رودخانه‌ها، که بیشه‌ی او در خروجی Liris، یعنی Garigliano امروزی، دست‌کم از سده‌ی ششم پیش از میلاد قربانی دریافت می‌کرد، مدت‌ها پیش از آنکه Minturnae رومی در کنار آن رشد کند.

تاریخشان در واقع تاریخ فشار است. لیویوس درگیری آنان با روم را از سده‌ی ششم پیش از میلاد بر سر شهرهایی در مرز لاتین و ولسکی‌ها ثبت می‌کند. تا اواسط سده‌ی چهارم پیش از میلاد از هر سو تحت فشار بودند: ولسکی‌ها در شمال، سیدیکینی‌های Teanum در داخل، سامنیتی‌ها در پشت سرشان و روم که به سوی ساحل پیش می‌رفت. در سال 337 پیش از میلاد سیدیکینی‌ها حمله کردند و اورونچی‌ها پایتخت کهن خود، Aurunca، را بر دامنه‌ی آتشفشان رها کردند و به پایین و به سوی Suessa کوچ کردند. پایان در جریان جنگ دوم سامنیت فرا رسید. در سال 314 پیش از میلاد سه شهر اوسونی، یعنی Ausona، Vescia و Minturnae، به سامنیتی‌ها پیوستند. گروهی از نجبای جوان آنان را به روم تسلیم کردند و لیویوس می‌گوید که مردم تقریباً تا مرز نابودی قتل عام شدند. در کمتر از یک نسل روم مستعمره‌ای لاتینی در Suessa Aurunca و مستعمره‌های شهروندی در Minturnae و Sinuessa بنا کرد و نام اورونچی به امری جغرافیایی بدل شد، نه امری مربوط به مردم.

آنچه باقی مانده بیشتر همان چیزی است که روم روی آنان ساخت: تئاتر و آبراه در Minturnae، خیابان‌های Sessa Aurunca، و نامی شاعرانه برای ایتالیا که بیشتر ایتالیایی‌ها بی‌آنکه بدانند روزی متعلق به چه کسانی بوده، آن را به کار برده‌اند.