اروتیک کیمبری‌ها

اگر بپرسید چه چیزی یک سیمبری را سیمبری می‌کند، پاسخ از زبان آغاز می‌شود: گونه‌ای از آلمانی باواریایی کهن که در سده‌های میانه از آلپ گذشت و در جیب‌هایی رو به کاهش، بر فلات‌های آهکی بالای ویچنزا، ورونا و جنوب ترنتینو باقی مانده است. جغرافیا بقیهٔ کار را انجام می‌دهد. سه سرزمین کوهستانی هویت را کنار هم نگه می‌دارند: هفت جامعهٔ فلات آزیاگو، سیزده جامعهٔ لسینیا و روستای تک‌افتادهٔ لوزرنا. هر یک را دره‌هایی احاطه کرده‌اند که مردمانشان به زبان‌های رومانسی سخن می‌گویند.

نخستین ساکنان هیزم‌شکن و زغال‌پز بودند. اسقف‌ها و صومعه‌ها جنگلی برای پاک‌سازی به آنان دادند، به احتمال زیاد میان سده‌های یازدهم و سیزدهم. نام بعدها پدید آمد. دانشمندان اومانیست تصمیم گرفتند این کوه‌نشینان باید از نوادگان سیمبری‌های باستانی باشند که با روم جنگیدند، داستانی چاپلوسانه که هیچ پایه‌ای در زبان ندارد. نظریه‌ای دیگر نام را به واژه‌ای محلی برای نجاران پیوند می‌دهد. برای نسل‌ها، خود مردم زبانشان را صرفاً آلمانی می‌نامیدند.

سیمبری به شاخهٔ آلمانی بالایی زبان‌های ژرمنی تعلق دارد و به باواریایی نزدیک‌ترین است. قرن‌ها انزوا دستور زبان و واژگانی بر جای گذاشته که برای گویشوران آلمانی امروزی به‌طرز چشمگیری کهن به نظر می‌رسد، آمیخته با وام‌واژه‌هایی از ونیزی و ایتالیایی. کلیسا نیز آن را شکل داد: یکی از نخستین متن‌های چاپ‌شده به این زبان، آموزه‌نامه‌ای کاتولیک از اوایل سدهٔ هفدهم است. آیین کاتولیک همچنان ریتم زندگی روستایی را از طریق جشن‌های کلیسایی و دسته‌روی‌های مذهبی تعیین می‌کند. در آزیاگو، دسته‌روی بزرگ نیایش هر بهار پیاده‌ها را در گشتی یک‌روزه در قلمرو شهر به راه می‌اندازد.

خودگردانی رشتهٔ دیگر است. زیر نظر جمهوری ونیز، هفت جامعه به‌صورت فدراسیون خود را اداره می‌کردند و در ازای امتیازات گسترده از گذرگاه‌های کوهستانی پاسداری می‌کردند، تا آنکه فدراسیون در دوران ناپلئون منحل شد. جنگ جهانی اول برای آنان فاجعه بود. فلات آزیاگو به خط مقدم بدل شد، شهرهایش با گلوله‌باران به آوار تبدیل شدند و مردمشان تخلیه شدند، در حالی که لوزرنا در سوی اتریشی مرز قرار داشت. فشار فاشیستی برای استفادهٔ فقط از ایتالیایی و مهاجرت گسترده در دهه‌های بعد، زوال زبان را شتاب بخشید.

امروزه بیشتر سیمبری‌ها در زندگی روزمره به ایتالیایی و ونیزی سخن می‌گویند. لوزرنا تنها جامعه‌ای است که سیمبری هنوز هر روز در آن صحبت می‌شود، با پشتیبانی یک مؤسسهٔ فرهنگی و شناسایی رسمی در ترنتینو. در جاتسا و روآنا، و میان نوادگان خانواده‌هایی که به جنگل کانسیلیو کوچ کردند، زبان از راه شمار اندک و رو به کاهشی از سالمندان گویشور، موزه‌های محلی و انجمن‌ها پابرجا مانده است. زنده نگه داشتن آن به باوری سرسخت بستگی دارد که این میراث کوهستانی باید بیش از خود آنان دوام بیاورد.