اروتیک مرچروها

مرچروها دیگر مسافران اسپانیا هستند. خانواده‌هایشان نسل‌ها در جاده‌های داخلی کشور کار می‌کردند، دوره‌گردی می‌کردند و کالا می‌فروختند و چیزها را تعمیر می‌کردند، و به همان اندازه هم غریبه‌ها آنان را خیتانو پنداشته‌اند. اما آنان خیتانو نیستند و خودشان هم این را می‌گویند. عموماً گفته می‌شود که مرچروها از تبار ایبریایی غیررومانی‌اند، و همین یکی از دلایل ساده‌انگاری داستان آنان است: در نظر اسپانیایی‌های یکجانشین، آنان مانند هر خانوادهٔ روستایی دیگری به نظر می‌رسیدند، تا وقتی که کوچ می‌کردند و می‌رفتند. نام‌هایشان از کارشان می‌آید. واژهٔ Merchero از mercar گرفته شده، فعلی کهن به معنای خرید و فروش. واژهٔ مشهورتر quinqui کوتاه‌شدهٔ quincallero است، یعنی فروشندهٔ ظروف حلبی و خرده‌ریز ارزان. هیچ‌کس با قطعیت نمی‌داند این گروه در ابتدا از کجا آمده است و بیشتر داستان‌های منشأ حدس‌هایی آگاهانه‌اند.

آنان اسپانیایی حرف می‌زنند. نسل‌های مسن‌تر واژگانی خصوصی هم نگه می‌داشتند، بخشی از آن زبان عامیانهٔ صنفی و بخشی واژه‌هایی وام‌گرفته از کالو، همان نوع گفتار درون‌گروهی که به خانواده اجازه می‌دهد جلوی غریبه‌ها آشکارا حرف بزند. این رمزی است بر روی اسپانیایی، نه زبانی جدا. دین‌شان کاتولیک است و، مانند بیشتر کاتولیک‌های روستاهای کاستیلی که از آن‌ها می‌گذشتند، عمدتاً از راه غسل تعمید، عروسی و تشییع جنازه به آن عمل می‌کنند. نهادی که واقعاً امور را می‌گرداند خانواده است. ازدواج‌ها سنتاً در درون جامعه می‌ماند و شبکه‌های خویشاوندان گسترده دربارهٔ مسیرها، حرفه‌ها و این‌که چه کسی به چه کسی چه بدهکار است تصمیم می‌گرفتند.

نقطهٔ عطف در میانهٔ قرن بیستم رخ داد. با ترک روستاهای اسپانیا از سوی مردم، خریداران کمتری ظروف وصله‌شده و سبد دست‌ساز می‌خواستند و خانواده‌های دوره‌گرد در حلبی‌آبادهای اطراف مادرید، بارسلون و دیگر شهرها ساکن شدند. قوانین ولگردی دوران فرانکو پیش‌تر هر کسی را که نشانی ثابت نداشت مظنون می‌دانست. در اواخر دههٔ 1970 و اوایل دههٔ 1980، موجی از فیلم‌های cine quinqui دربارهٔ دزدی خودرو، هروئین و بزهکاری نوجوانان، واژهٔ quinqui را به دشنامی برای هر جوان بزهکار تبدیل کرد و این توهین به کل این قوم چسبید. مشهورترین مرچرو الئوتریو سانچز با لقب El Lute است. فرارهای او از زندان‌های فرانکو او را به چهره‌ای مردمی بدل کرد. او پشت میله‌ها حقوق خواند، در سال 1981 آزاد شد و بعدها دربارهٔ زندگی‌اش نوشت. امروز بیشتر مرچروها یکجانشین و شهرنشین‌اند. هنوز پیوندهایشان نزدیک است و هنوز در نگاه خودشان از خیتانوها جدا هستند، هرچند همیشه در نگاه همسایگانشان چنین نیست.