اروتیک کاراگونی‌ها

کاراگونی‌ها مردم دشت‌نشین تسالی‌اند. آنان کشاورزان ارتدوکس یونانی‌زبان‌اند و آنچه ایشان را به یک گروه تبدیل می‌کند دشت پهناور در مرکز سرزمین اصلی یونان است، نه زبانی جدا یا دینی متفاوت. کانون اصلی سکونتشان دشت غربی اطراف کاردیتسا و تریکالا است، سرزمین مسطح گندم و پنبه که تا دامنه کوه‌های پیندوس امتداد دارد. نام این گروه معمولاً شنل سیاه معنا می‌شود، از واژه ترکی kara به معنای سیاه، و روپوش پشمی تیره‌ای که مردان زمانی می‌پوشیدند. درباره خاستگاه این گروه پیش از آن اختلاف‌نظر وجود دارد و نظریه‌ها به سمت‌های گوناگون اشاره می‌کنند. خود کاراگونی‌ها مدت‌هاست خود را به سادگی یونانی‌هایی با هویت منطقه‌ای قوی می‌دانند.

بخشی از این هویت از تقابل با همسایگانشان شکل گرفت. هر زمستان، چوپانان ساراکاتسانی و آرومانی گله‌های خود را از کوه‌ها به دشت تسالی می‌راندند. کاراگونی‌ها کسانی بودند که در جای خود می‌ماندند و به روستاها و مزارع وابسته بودند. ایشان به یونانیِ تسالیایی سخن می‌گویند که یکی از گویش‌های شمالی است و در آن مصوت‌های بی‌تکیه حذف می‌شوند، از این رو برای کسی که از آتن یا جزیره‌ها می‌آید، لحنشان کوتاه و فشرده به نظر می‌رسد. تقویم کلیسایی هنوز ریتم سال را تعیین می‌کند، با جشن‌های نام‌روز و عید قدیس حامی هر روستا. در این جشن‌ها مردم رقص کاراگونا را می‌رقصند، رقص حلقه‌ای که به نام ایشان خوانده می‌شود. این رقص با ریتمی آرام و پیوسته آغاز می‌شود و سپس به گام‌های تند و جهنده تبدیل می‌شود، و امروزه در عروسی‌ها در سراسر یونان اجرا می‌شود.

فصل تعیین‌کننده تاریخ مدرن ایشان مربوط به زمین است. در دوران حکومت عثمانی بیشتر کاراگونی‌ها برزگرانی بودند که با قرارداد مشارکت در املاک بزرگی به نام تسیفلیکیا کار می‌کردند. وقتی تسالی در سال 1881 به یونان واگذار شد، این املاک تقسیم نشدند. خریداران ثروتمند یونانی آن‌ها را تصاحب کردند و خانواده‌هایی که در آن‌ها کار می‌کردند مستأجر باقی ماندند. خشم در مارس 1910 در کیلیلر، نزدیک لاریسا، به اوج خود رسید. دهقانانی که در راه یک اعتراض بودند با مقامات درگیر شدند و چند نفر کشته شدند. یاد کیلیلر هنوز گرامی داشته می‌شود و در دهه‌های بعد، توزیع مجدد زمین سرانجام برزگران سهم‌بر را به صاحبان مزارع کوچک تبدیل کرد.

امروزه بیشتر کاراگونی‌ها همچون یونانی‌های عادی در روستاها، شهرک‌های بازار و شهرها زندگی می‌کنند. لباس سنتی از راه گروه‌های رقص و جشنواره‌ها زنده مانده است. برای زنان این لباس یعنی پیراهن سفید با گلدوزی انبوه در لبه دامن، بالاپوش پشمی بی‌آستین، پیش‌بند، روسری و زیورآلات نقره‌ای سنگین. دشت هنوز زندگی ایشان را شکل می‌دهد. وقتی طوفان دانیل در سال 2023 دشت‌های کاردیتسا و لاریسا را زیر آب برد، مستقیماً به قلب سرزمین کاراگونی‌ها آسیب زد.