اروتیک کانتابریایی‌ها

کانتابریایی‌ها مردم نواری سرسبز و باریک در شمال اسپانیا هستند که میان خلیج بیسکای و کوه‌های کانتابریا فشرده شده‌اند. در بیشتر تاریخ اسپانیا آنان را ساده‌تر مونتانیس می‌نامیدند، یعنی مردم لا مونتانیا، و این نام نشان می‌دهد کاستیل چگونه به آنان می‌نگریست: کوهستان‌نشینان و دامدارانی که از گردنه‌ها فرود آمده بودند. هویت امروزی آنان بر دو چیز استوار است. یکی یک منطقه اسپانیایی که از اوایل دهه 1980 دولت خودگردان دارد. دیگری ادعای تبار از کانتابری‌ها، یعنی قبیله‌های عصر آهن که از آخرین مردمان شبه‌جزیره ایبری بودند که به دست روم افتادند. آگوستوس در سال 26 پیش از میلاد خودش به شمال رفت و جنگ‌ها تا لشکرکشی آگریپا در سال 19 پیش از میلاد پایان نیافت. نویسندگان رومی کانتابری‌ها را تا حدی سرسخت می‌دانستند که تقریباً باورنکردنی است، و کانتابریایی‌های امروز با خرسندی آن شهرت را حفظ می‌کنند.

زبان روزمره اسپانیایی است. در دره‌های روستایی، سالخوردگان و احیاگران زبان، مونتانیس را زنده نگه می‌دارند، گویشی کانتابری از گروه آستور-لئونی که به سوی غرب به آستوریایی کشیده می‌شود. ایمان کاتولیک در اینجا به مکان‌های مشخصی پیوند خورده است. دیر سانتو توریبیو د لیبانا بزرگ‌ترین تکه باقی‌مانده از صلیب حقیقی را که مقدس شمرده می‌شود نگه می‌دارد، و در قرن هشتم راهب بیاتوس د لیبانا تفسیر خود بر مکاشفه را در آنجا نوشت. سال‌های مقدس هنوز زائران را به دره می‌آورند، هرچند حضور کلیسا در شهرها کم شده، همان‌طور که در سراسر اسپانیا کم شده است.

دره‌ها هنوز مردم را دسته‌بندی می‌کنند. برای قرن‌ها، پاسیگوس‌ها در مراتع بلند دام‌های خود را با تغییر فصل‌ها میان کلبه‌های سنگی پراکنده جابه‌جا می‌کردند. آنان بار، و حتی کودکان را، در سبد پشتی بلند حصیری به نام کوئوانو حمل می‌کردند و با میله‌ای بلند از روی جویبارها می‌پریدند. در قرن نوزدهم دایه‌های پاسیگایی در مادرید چنان ارزشمند بودند که به بخشی ثابت از خانواده‌های اشرافی و سلطنتی بدل شدند. لبانیگوس‌ها در میان دیوارهای کوه‌های پیکوس د اوروپا زندگی می‌کنند و کامپورینانوس‌ها روی ارتفاعات کامپو، نزدیک سرچشمه رود ابرو. سنگ‌تراشان ترازمیرا کلیساهای بسیاری در سراسر اسپانیا ساختند. موج‌های مهاجران به کوبا، مکزیک و آرژانتین رفتند و کسانی که ثروتمند بازگشتند، یعنی ایندیانوس، عمارت‌هایی با نخل جلو در ساختند که هنوز در روستاهای ساحلی برپاست. در اولین یکشنبه سال، ویخانرای نقاب‌دار در سیلیو سال کهنه را بیرون می‌راند. در ماه‌های گرم، بولو پالما، بازی بولینگ محلی با لیگ‌های خاص خودش، کوچه‌های روستا را پر می‌کند. فولکلور کهن هنوز مخاطب دارد: اوخانکانو، غول بی‌رحم یک‌چشم، و آنجانا، پری‌های مهربان چشمه‌ها و جنگل‌ها.