اروتیک کوراکنسس‌ها

Coracenses یکی از مردمان ساردینیای باستان بودند که جغرافی‌دان اسکندرانی، بطلمیوس، در سده‌ی دوم میلادی از آنان یاد کرد و ایشان را در شمال جزیره جای داد. هیچ کتیبه‌ی شناخته‌شده‌ای نامشان را ثبت نکرده و هیچ تاریخ بعدی‌ای از پی ایشان نیامده است: مانند دیگر قبایل جزیره، در جمعیت لاتین‌زبان ساردینیای رومی جذب شدند و آنچه از ایشان باقی است در ساردینیایی‌های امروز تداوم دارد.

تقریباً همه‌ی آنچه از ایشان می‌دانیم از یک سطر می‌آید. بطلمیوس در جغرافیا خود، مردمان جزیره را از شمال به جنوب برمی‌شمرد و Coracenses در رده‌ی دوم قرار می‌گیرند: پایین‌تر از Tibulati و کورسی که ساحل روبه‌روی کورسیکا را در اختیار داشتند، و بالاتر از Carenses و Cunusitani. این ایشان را در درون شمالی جزیره، جنوب گالورا، جای می‌دهد، هرچند هیچ‌کس نمی‌تواند مرزهایشان را ترسیم کند. بطلمیوس همچنین بندری در ساحل غربی به نام Korakodes Limen را نام می‌برد و شباهت آن وسوسه‌انگیز است، اما تنها یک آوای مشترک است که این دو را به هم پیوند می‌دهد.

جهانی که به آن تعلق داشتند بهتر مستند است. تا زمان بطلمیوس، روم حدود چهارصد سال بر ساردینیا فرمان رانده بود، پس از آنکه آن را در سال 238 پیش از میلاد از کارتاژ ستانده بود، و آن را همچون انبار غله، معدن، و جایی برای تبعیدیان ارج می‌نهاد. رومیان میان دشت‌های مالیات‌پذیر و مرتفعات درونی‌ای که آن را Barbaria می‌نامیدند مرزی سخت کشیدند؛ چوپانان این مرتفعات به دشت‌ها یورش می‌بردند و هرگز کاملاً مطیع نشدند. نام‌های قبیله‌ای که بطلمیوس نگه داشته احتمالاً بازمانده‌ی اداری جامعه‌های بسیار کهن‌ترند، یعنی فرزندان سازندگان عصر مفرغ که نزدیک به هفت هزار برج سنگی، یعنی نوراگی، در سراسر جزیره به جا گذاشتند، همراه با چاه‌های مقدس، گورهای جمعی و پیکرک‌های کوچک برنزی از جنگاوران، تیراندازان و سران.

زبان اصلی ایشان به احتمال زیاد گونه‌ای از ساردینیای دیرینه بود، زبانی که تنها در نام‌های مکان و شمار اندکی واژه باقی مانده و هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد. لاتین آن را کاملاً جایگزین کرد: ساردینیایی، زبان رومی‌ای که از همان لاتین برآمد، معمولاً محافظه‌کارترین عضو این خانواده شمرده می‌شود. دین آهسته‌تر دگرگون شد. آیین‌های کهن آب و نیاکان جای خود را به خدایان رومی و سپس به مسیحیت دادند، اما در دهه‌ی 590 میلادی هنوز پاپ گریگوری کبیر از این شکایت داشت که کوهنشینان جزیره چوب و سنگ می‌پرستند.

اهمیت Coracenses کمتر در کارهایی است که می‌دانیم انجام دادند و بیشتر در آنچه نامشان نشان می‌دهد: زیر حکومت روم، ساردینیا هنوز پاره‌ای از ملت‌های محلی بود که هر یک سرزمین خود را داشتند. پژوهش‌های DNA باستانی پیوستگی چشمگیری میان ساکنان عصر مفرغ جزیره و مردم درون آن امروز نشان می‌دهد، پس خطی که بطلمیوس نوشت وارثان زنده دارد.