اروتیک هیرپینی‌ها

هیرپینی‌ها مردمی کوهستانی و اوسکی‌زبان در جنوب ایتالیا بودند که دست‌کم از قرن پنجم پیش از میلاد مرتفعات میان کامپانیا، آپولیا و لوکانیا را در اختیار داشتند، تا آنکه روم در قرن اول پیش از میلاد به‌عنوان یک جامعهٔ سیاسی مستقل به کار آنان پایان داد. آنان بیشتر جذب دیگران شدند تا آنکه ناپدید شوند: شهرهایشان به شهرداری‌های رومی بدل شد، زبانشان جای خود را به لاتین داد و نامشان بر سرزمین باقی ماند. ایرپینیا، استان کوهستانی اطراف آولینو، هنوز به نام آنان خوانده می‌شود.

هیرپینی‌ها خود را از سامنیت می‌شمردند و منشأ خود را با داستانی توضیح می‌دادند که در سنت سابلی رایج بود: ver sacrum، یعنی بهار مقدس، که در آن گروهی از جوانان هم‌سال به خدایی نذر می‌شدند و برای یافتن سرزمین خود پشت سر حیوانی فرستاده می‌شدند. هیرپینی‌ها از گرگی پیروی کردند که در زبانشان hirpus نامیده می‌شد و نام آن را برگرفتند. اوسکی آنان با لاتین خویشاوندی دوری داشت و با الفبایی نوشته می‌شد که از اتروسک‌ها وام گرفته شده بود و در سراسر منطقه بر برنز و سنگ حک می‌شد. آنان به‌جای شهر، دژهایی بر تپه‌ها ساختند از قطعات چندضلعی عظیم بدون ملات، گله‌های گوسفند را در امتداد راه‌های کوچ میان مراتع تابستانی و زمستانی جابه‌جا کردند و بر پایهٔ ناحیه و زیر فرمان یک مقام عالی به نام meddix خود را اداره می‌کردند. بزرگ‌ترین زیارتگاهشان معبد نبود بلکه جایی بود که مردم را هراسان می‌کرد: وادی آنسانتو، دریاچهٔ کوچک گوگردی که هنوز کربن‌دی‌اکسیدِ کشنده‌ای را نزدیک زمین بیرون می‌دهد و به الههٔ میفیتیس تعلق داشت. ویرژیل آن را دروازه‌ای به جهان زیرین خواند.

روم در جنگ‌های سامنیت با آنان جنگید، در سال 268 پیش از میلاد مستعمرهٔ لاتینی در بنونتوم برپا کرد، و فراموش نکرد که کومپسا پس از کانه دروازه‌های خود را به روی هانیبال گشود. وقتی متحدان ایتالیایی در سال 91 پیش از میلاد شوریدند، هیرپینی‌ها به آنان پیوستند و سولا دو سال بعد آکلانوم را تسخیر کرد. شهروندی پس از شکست آمد و این همان چیزی بود که شورش در آغاز بر سر آن بود. سپس آگوستوس آنان را زیر عنوان آپولیا نه کامپانیا ثبت کرد، تصمیمی اداری که نشان می‌دهد داخل کشور از دید روم چگونه دیده می‌شد. آنچه باقی مانده منظره‌ای از دیوارهای ویران و کتیبه‌هاست، و شرابی به نام تاوراسی که بر زمینی کاشته می‌شود که یک فرمانده رومی روزی در مقبرهٔ خود از جمله جاهایی برشمرد که گرفته بود.