اروتیک بونیوتسی‌ها

اگر از کسی بپرسید چه چیزی یک بونیوچی را بونیوچی می‌کند، پاسخ اغلب به صورت یک مصوت می‌آید. بونیوچی‌ها به گویشی ایکاوی از زبان اشتوکاوی سخن می‌گویند، بنابراین شیر را mliko و کودک را dite می‌گویند، در حالی که همسایگان صرب‌شان mleko و dete می‌گویند و کروات‌های غرب mlijeko و dijete. این صدای کوچک وزن زیادی دارد، زیرا تقریباً هر نشانه دیگر هویت بونیوچی با دیگران مشترک است. آنان اسلاوهای جنوبی‌اند، کاتولیک رومی‌اند در منطقه‌ای که مرز میان کاتولیک و ارتدوکس مدت‌ها مهم‌تر از مرز میان زبان‌ها بوده است، و سرزمینشان باچکا است، خاک سیاه و هموار میان رود دانوب و رود تیسا. سوبوتیتسا مرکز ثقل است و تمرکز دوم در آن سوی مرز مجارستان، حوالی باییا، قرار دارد. جماعت‌های بونیوچی قدیمی‌تر هنوز در لیکا و در امتداد ساحل کروات نزدیک سنج زندگی می‌کنند، از نسل همان تبار سرزمین‌های پشت هرزگوین و دالماسی که به‌جای شمال به غرب رفتند. در باچکا شیوه زندگی مشخص، سالاش بود، یعنی مزرعه منزوی که تنها در میان گندم‌زار ایستاده، در حالی که شهر برای کلیسا، بازار و ازدواج نگه داشته می‌شد.

مهاجرت به سوی شمال در موج‌هایی در سده هفدهم رخ داد و فرانسیسکن‌ها ستون فقرات نهادی آن بودند، و بزرگ‌ترین موج ورودی در سال 1687 به باچکا رسید، همزمان با عقب‌نشینی عثمانی‌ها. پس از آن دو قرن خدمت مرزی برای هابسبورگ‌ها آمد که امتیازاتی برایشان به ارمغان آورد، و شهرنشینان بونیوچی از جمله کسانی بودند که در 1779 برای ارتقای سوبوتیتسا به شهر سلطنتی آزاد فشار آوردند. در سده نوزدهم بیداری ملی پیرامون کشیش ایوان آنتونوویچ شکل گرفت که در 1870 روزنامه‌ای به زبان بونیوچی و شوکاتس راه انداخت، بر این پیش‌فرض که مردمی که به زبان خودشان می‌خوانند، ملت می‌شوند. در 1918 نام آنان در عنوان رسمی مجلس نوی ساد آمد که به پیوستن بانات، باچکا و بارانیا به صربستان رأی داد. پس از 1945 مقامات یوگسلاوی آنان را دوباره کروات طبقه‌بندی کردند و رده سرشماری‌شان ناپدید شد. صربستان آن را در 1991 بازگرداند و در 2021 زبان بونیوچی استانداردشده را به رسمیت شناخت، علی‌رغم اعتراض بلند زغرب که همان گفتار را گویشی کرواتی می‌داند. بونیوچی‌ها خودشان هم در این مسئله با یکدیگر متحد نیستند. آنچه بر سرش توافق دارند هر تابستان در سوبوتیتسا در دوژیانتسا، جشن شکرگزاری درو، پدیدار می‌شود، هنگامی که تاجی از گندم بافته‌شده به کلیسا برده می‌شود و بهترین دروگران تاج می‌گیرند، و باز در زمستان در ولو پرلو، وارث گردهمایی‌های ریسندگی قدیمی، که ابریشم از کمدها بیرون می‌آید و ارکسترهای تامبوریتسا تا صبح می‌نوازند.