اروتیک لاتین‌ها

لاتین‌ها مردمی ایتالیک از عصر آهن بودند که از حدود 1000 BC کشاورزی کردند و سرزمین آتشفشانی جنوب رود تیبر در مرکز ایتالیا را مستحکم ساختند. آنان چنان کامل در دولت رومی که خود پدید آورده بودند جذب شدند که تا اواخر جمهوری، لاتین بیشتر یک وضعیت حقوقی بود تا تبار خونی. فرزندانشان رومی‌ها هستند و از راه روم، جهانِ رومانس‌زبان نیز به آنان بازمی‌گردد. سرزمین اصلی‌شان لاتیوم کهن بود: دشت ساحلی، تپه‌های آلبان، و شهرک‌های کوهستانی که تا Mount Circeo امتداد می‌یافتند، سرزمینی از دریاچه‌های دهانه‌ای و صخره‌های توفی. روم یکی از حدود سی جامعهٔ لاتین بود و در قرن‌های نخست آشکارا مهم‌ترین آن‌ها نبود. آنچه لاتینی بودن را می‌ساخت زبان و آیین بود. لاتینی همراه با فالیسکیِ همسایه به شاخهٔ کوچک خودِ زبان‌های ایتالیک تعلق داشت، متمایز از زبان Osco-Umbrian سابین‌ها، ولسکی‌ها و هرنیکی‌ها که در تپه‌های اطرافش سخن می‌گفتند، و کاملاً بی‌ارتباط با اتروسکی آن سوی رود. این شهرک‌ها در پرستشگاه‌های مشترک آیین‌های مشترک برگزار می‌کردند: Jupiter Latiaris بر قلهٔ کوه آلبان، جایی که جامعه‌های لاتین هر سال گاوی سفید قربانی می‌کردند و گوشتش را میان خود تقسیم می‌کردند، در Feriae Latinae؛ و Diana در بیشه‌اش بالای دریاچهٔ Nemi در Aricia؛ و Juno Sospita در Lanuvium با ردای پوست بز خود. Alba Longa به‌عنوان شهر مادر به یاد آورده می‌شد و داستان بنیادگذاری از راه Lavinium به Aeneas و پادشاهی به نام Latinus می‌رسید. نخستین مردگان لاتین سوزانده می‌شدند و خاکسترشان در ظرف‌های گلی شکل کلبه‌های گرد سقف‌کاه‌پوشی که زندگان در آن‌ها می‌زیستند نهاده می‌شد، با دری کوچک و قابل برداشتن: الگوهایی از خانه برای گور، که از تپه‌های آلبان تا Palatine یافت شده‌اند.

برآمدن روم خویشاوندی را به رقابت بدل کرد. اتحادیهٔ لاتین حدود 496 BC در دریاچهٔ Lake Regillus با روم جنگید، سپس پیمانی میان تقریباً برابرها امضا کرد، و در 340 BC دوباره به جنگ رفت و شکست خورد. در 338 BC روم اتحادیه را منحل کرد و با هر شهر جداگانه کنار آمد: شهروندی کامل برای برخی، هم‌پیمانیِ کاهش‌یافته برای برخی دیگر، و مجموعه‌ای از حقوق تجاری، ازدواج و مهاجرت که حق لاتین خوانده می‌شد و روم بعدها آن را بسیار فراتر از لاتیوم اعطا کرد. این حق از مردم فراتر رفت. به مستعمرات برپاشده در سراسر ایتالیا و سپس به جامعه‌هایی در اسپانیا و گال گسترش یافت، تا آنجا که در دوران امپراتوری، لاتین نامی برای وضعیتی حقوقی شد که مردمی داشتند که هرگز تپه‌های آلبان را ندیده بودند. قبیله از میان رفت، اما واژه به سفر ادامه داد. این واژه در Lazio باقی مانده است، در الفبای لاتین، در آیین لاتین، و در نیمکره‌ای از آمریکا که دو هزار سال بعد به نام زبان چند شهرک تپه‌ای جنوب رود تیبر نامیده شد.