اروتیک اسکی‌ها

اوسکی‌ها مردمی ایتالیایی و باستانی در کامپانیا بودند، دشت جنوبی رم در اطراف کاپوا و نولا و خلیج ناپل، که از سده ششم یا پنجم پیش از میلاد تا زمانی که پس از جنگ متحدان در آغاز سده نخست پیش از میلاد در پیکره شهروندان رومی حل شدند، در منابع دیده می‌شوند. نامشان پس از آنان ماندگار شد. اوسکی برچسبی برای خانواده‌ای کامل از گویش‌های جنوب ایتالیا شد، به‌طوری که سامنیت‌ها، لوکانی‌ها و بروتی‌ها همگی گویندگان اوسکی نامیده می‌شوند، با اینکه خود اوسکی‌ها جمعیتی کوچک‌تر و کهن‌تر در دشت‌های ساحلی بودند. یونانیان ایشان را Opikoi می‌نامیدند، رومیان Opici یا Osci، و استرابون می‌گوید زمینی که پمپئی روی آن قرار دارد، پیش از آنکه اتروسکی، سامنی یا رومی شود، اوسکی بوده است.

زبان بود که ایشان را به یک ملت تبدیل کرد. اوسکی در شاخه سابلیک زبان‌های ایتالیک جای دارد و خواهر لاتین است نه گویشی از آن، و آواها و الفبای ویژه خود را دارد که از اتروسکی‌ها وام گرفته و برای تناسب با خود تغییر داده شده است. واژه ایشان برای جامعه، touto، و عالی‌ترین مقام قضایی‌شان، meddix tuticus، بر لوح‌های برنزی و دیوارهای شهر باقی مانده‌اند. در سده پنجم پیش از میلاد سامنیت‌های کوهستان فرود آمدند و کاپوا و کوما را گرفتند، و آنچه نویسندگان بعدی معمولاً از کامپانیای اوسکی مراد می‌کنند، جمعیتی است که از این آمیختگی پدید آمد. کاپوا در سال ۳۴۳ پیش از میلاد با روم هم‌پیمان شد، سپس در ۲۱۶ پیش از میلاد به حنیبعل پیوست و در عوض خودمختاری خود را از دست داد. جنگ متحدان میان سال‌های ۹۱ تا ۸۷ پیش از میلاد آخرین ایستادگی هویت سیاسی اوسکی بود، با سکه‌های شورشیان که بر آن‌ها Víteliú، صورت اوسکی نام ایتالیا، ضرب شده بود. روم پیروز شد و شهروندی را گسترش داد، و لاتین ظرف چند نسل کار را تمام کرد. کتیبه‌های اوسکی هنوز بر دیوارهای پمپئی دیده می‌شدند وقتی که وزوو در سال ۷۹ میلادی شهر را زیر خاک کرد.

دین ایشان چندخدایی ایتالیک با رنگ محلی بود: Mefitis، نگهبان چشمه‌های گوگردی، Herentas برای عشق، Kerres برای غلات، Mamers برای جنگ. آیینی که شایستهٔ یادآوری است، کمدی آتلانی است، نمایشی کمیک و نقابدار از شهر اوسکی آتلا که بر پایهٔ شخصیت‌های ثابت ساخته شده بود: ابله Maccus، گونه‌پف‌کردهٔ Bucco، پیرمرد Pappus و توطئه‌گر کوژپشت Dossennus. روم این نمایش را یکجا پذیرفت و برخی مورخان ردپای آن را تا commedia dell'arte دنبال می‌کنند. جنگجویان در نقاشی‌های گورهای کامپانیا کمربند برنزی پهنی بر تن دارند که نشانهٔ مرد اوسکی بود، و این کمربند در گورهای سراسر منطقه یافت می‌شود. بازماندگان ایشان، به زبانی ساده، همان مردم امروزی کامپانیایند که هرگز آنجا را ترک نکردند.