اروتیک واکایی‌ها

Vaccaei مردمی سلتی‌زبان در دره‌ی میانی رودخانه‌ی Duero بودند، در منطقه‌ای که امروز کاستیل و لئون در شمال اسپانیا نام دارد. آنان در شواهد باستان‌شناسی از حدود سده‌ی چهارم پیش از میلاد پدیدار می‌شوند، در سال ۲۲۰ پیش از میلاد وارد تاریخ مکتوب شدند، زمانی که هانیبال به فلات بالا رفت و شهرهای Helmantica و Arbucala ایشان را تسخیر کرد، و زیر سلطه‌ی روم به‌عنوان قومی مستقل از میان رفتند. در سده‌های دوم و یکم پیش از میلاد فرسوده شدند و در روزگار آگوستوس مانند ساکنان عادی ایالات زندگی می‌کردند. از نسل ایشان مردم دشت‌های شمالی اسپانیا هستند و نام شهرهایشان هنوز بر نقشه است، اما لبه‌هایش ساییده شده است: Pallantia همان Palencia است، Cauca همان Coca، Septimanca همان Simancas و Helmantica همان Salamanca.

آنچه ایشان را از همسایگانشان متمایز می‌کرد، غلات بود. حوضه‌ی Duero سرزمینی رسوبی و هموار است که در مرداد گرم و در دی سخت‌سرد است، و Vaccaei آن را بیش و بهتر از هر قوم دیگری در فلات کشت می‌کردند. آنان گندم را در انبارهای پشت دیوار شهرهای بزرگ و دائمی ذخیره می‌کردند، در حالی که مردمان دامدار کوهستان‌های شمال فقیرتر و کوچ‌نشین‌تر ماندند. این مازاد، ایشان را غنیمتی برای دیگران ساخت نه غارتگر. به همین دلیل بود که هانیبال آمد و به همین دلیل فرماندهان رومی مزارع Vaccaei را سوزاندند تا نومانتیا را به تسلیم وادارند. اما روم بارها بهای آن را پرداخت: لوکولوس در سال ۱۵۱ پیش از میلاد تسلیم Cauca را پذیرفت و سپس مردم شهر را قتل‌عام کرد، خیانتی که آپیانوس بی‌هیچ همدردی با سردار روایت می‌کند؛ و Pallantia در سال ۱۳۶ پیش از میلاد محاصره‌ی رومی را شکست و محاصره‌کنندگان را در وضعی آشفته به خانه فرستاد. جزئیاتی که جهان باستان بیش از همه شایسته‌ی ثبت یافت، سرزمین ایشان بود. دیودوروس به نقل از پوزیدونیوس نوشت که Vaccaei هر سال مزارع خود را میان خود دوباره تقسیم می‌کردند، آن‌ها را به صورت اشتراکی کشت می‌کردند و محصول را بین خود قسمت می‌کردند، و برای هر کس که سهمی را پنهان می‌کرد مجازات مرگ بود. زبانشان هیسپانو-سلتی بود، آن‌قدر نزدیک به زبان سلتیبری که متخصصان هنوز بحث می‌کنند آیا زبانی جداگانه به شمار می‌رفت، و نام‌های مکانی برساخته از briga یعنی دژ، در سراسر این سرزمین جاری است. دین ایشان تقریباً نامرئی است؛ چندخدایی سلتی بومی فرضی مطمئن است، اما هیچ آیینی را نمی‌توان با اطمینان به ایشان نسبت داد. اما زمین کمتر خویشتن‌داری می‌کند. شهر کاوش‌شده و گورستان سوزاندن مردگان در Pintia، نزدیک Peñafiel، همچنان سفال نقاشی‌شده، سلاح‌های آهنی و زیورآلات نقره به دست می‌دهد، و بیشتر آنچه امروز از این مردم دانسته است، در زمان زندگی همین نسل از آنجا بیرون آمده است.