اروتیک کاپنات‌ها

کاپنیان قومی ایتالیک بودند که از آغاز عصر آهن تا زمانی که روم در قرن چهارم پیش از میلاد آنان را در خود جذب کرد، ناحیه‌ای کوهستانی و کوچک در کرانه راست رود تیبر، حدود 30 کیلومتر شمال رم، در اختیار داشتند. هیچ جامعه بعدی‌ای نسب خود را به‌عنوان قومی جدا به آنان نمی‌رساند. آنان رومی شدند، زبان خود را به نفع لاتین کنار گذاشتند و امروز نامشان به شهر کنونی کاپنا تعلق دارد که نام باستانی را بازپس گرفته است.

موقعیتشان بسیاری از ویژگی‌هایشان را توضیح می‌دهد. پایتختشان بر تیغه‌ای میان سه همسایه قدرتمندتر قرار داشت: وئی اتروسکی در جنوب‌غربی، فالیسکی‌ها در شمال و سابینی‌ها درست آن سوی رودخانه. فرهنگشان از هرکدام چیزی گرفت. زبانشان تنها در مجموعه کوچکی از کتیبه‌ها باقی مانده است. این زبان، زبانی ایتالیک بود که شباهت زیادی به فالیسکی داشت، اما برخی ویژگی‌هایش به زبان سابلیک سابینی‌ها گرایش دارد و پژوهشگران هنوز بر سر اینکه کدام سو را برمی‌گزیند بحث می‌کنند. در سیاست به وئی چشم داشتند. سنت رومی که از طریق کاتو منتقل شده، می‌گوید کاپنا را مهاجران جوانی بنا نهادند که پادشاهی از وئی فرستاده بود. ویرژیل بعدها «بیشه‌های کاپنا» را در فهرست نام شعب باستانی ایتالیا که به جنگ رفتند در انه‌ئید جای داد.

مرکز زندگی دینی‌شان لوکوس فرونیا بود، بیشه‌ای مقدس و پرستشگاهی برای فرونیا. او الهه‌ای کهن از ایتالیای باستان و الهه زمین‌های بارور بود، و رومیان او را به آزادشدگان نیز پیوند می‌دادند. این پرستشگاه همزمان بازار سالانه‌ای بود که سابینی‌ها، لاتین‌ها و دیگر همسایگان در آن برای داد و ستد گرد می‌آمدند و کاپنیان نوبرِ محصولاتشان را در آن می‌آوردند. نذورات طلا و نقره نسل‌ها روی هم انباشته شد تا سال 211 BC، هنگامی که ارتش هانیبال در بازگشت از لشکرکشی به رم، پرستشگاه را غارت کرد. این محل بعدها به مستعمره‌ای رومی بدل شد و امروز می‌توان میان ویرانه‌های کاوش‌شده آن قدم زد.

استقلالشان با استقلال وئی پایان یافت. هنگامی که روم در پایان قرن پنجم پیش از میلاد آن شهر را محاصره کرد، کاپنیان و فالیسکی‌ها برای شکستن خطوط محاصره بیرون آمدند و شکست خوردند. پس از سقوط وئی در سال 396 BC، ارتش‌های رومی زمین‌های کشاورزی کاپنا را ویران کردند و کاپنا در سال بعد درخواست صلح کرد. کمتر از یک دهه، روم سرزمین‌های فتح‌شده شمال تیبر را در قبیله‌های جدید شهروندی سازمان داد. بیشتر آنچه از کاپنیان باقی مانده در زمین است: گورستان‌های اطراف کاپنا که پر از سفال ایمپاستو و آثار برنزی است، دارایی‌های مردمی کوچک که آزادانه از هر سو وام گرفتند.