اروتیک مافا

مافا در کوهستان‌های ماندارا زندگی می‌کنند، رشته‌ای آتشفشانی و شکسته که در شمال دور کامرون، در امتداد مرز کامرون و نیجریه قرار دارد. سرزمین آنان عمودی است: مزارع پلکانی که با دیوارهای سنگ خشک به دامنه‌ها بالا می‌روند، مجتمع‌های مسکونی که در چین‌خوردگی‌های صخره جای گرفته‌اند، و انبارهای غله که در جاهایی ساخته شده‌اند که کسی به ساختنشان فکر نمی‌کند. این چشم‌انداز تصادفی نیست. مافا به معنای دقیق کلمه مردمان کوهستانی‌اند: نیاکانشان نسل به نسل به سوی بالا عقب نشستند تا از سواره‌نظامیان برده‌گیر پادشاهی‌های دشت بگریزند، و دشواری زمین قرن‌ها به سپری دفاعی بدل شد.

زبان آنان به شاخه چادی از خانواده آفروآسیایی تعلق دارد، که آن را در همان خانواده گسترده‌ای قرار می‌دهد که زبان هوسا در غرب به آن تعلق دارد و، با فاصله بیشتر، عربی و زبان‌های بربری. در خود کوهستان‌های ماندارا، گونه‌های چادی به‌شدت خوشه‌بندی شده‌اند؛ همسایگانی که یک دره با هم فاصله دارند ممکن است به زبانی نزدیک، اما نه کاملاً متقابلاً قابل فهم، سخن بگویند. مافا یکی از اعضای بزرگ‌تر این خوشه محلی است و چند صد هزار گوینده دارد. بیشتر آنان دوزبانه‌اند و به فولفولده، زبان مشترک منطقه‌ای شمال کامرون، و به‌طور فزاینده به فرانسوی از طریق آموزش مسلط‌اند.

مسیحیت، بیشتر کاتولیک با حضور قابل توجه پروتستان‌ها، اکنون وابستگی دینی غالب است، نتیجه فعالیت‌های تبلیغی مبلغان در قرن بیستم که تا حدی ریشه گرفت، زیرا مافا بیرون از گسترش اسلام که دشت‌های اطراف را درنوردید باقی مانده بودند. شیوه‌های قدیمی‌تر از میان نرفته‌اند بلکه در ریتم زندگی روستایی ادغام شده‌اند: تکریم نیاکان، متخصصان آیینی که با روابط با جهان نامرئی سروکار دارند، و تقویمی که با سال کشاورزی شکل گرفته است. متمایزترین آیین بازمانده، جشن گاو یعنی maray است، که در آن خانواده‌ای گاوی را سال‌ها در طویله پرواری می‌کند و پیش از ذبح آن در مراسم عمومی، که برای خانواده اعتبار می‌آورد و گوشت را میان شبکه‌های خویشاوندی توزیع می‌کند. این از آن نهادهایی است که همزمان کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و آیینی را انجام می‌دهد.

معیشت بر پایه ذرت دانه‌ریز و ارزن رشدیافته بر آن پلکان‌ها بنا شده و با بادام‌زمینی، لوبیا و دام کوچک تکمیل می‌شود. آهنگری در این رشته‌کوه سابقه‌ای طولانی دارد و آهنگران مافا، همچون بسیاری از جوامع منطقه، گروهی درون‌همسری مجزا با مسئولیت‌های آیینی‌اند که بسیار فراتر از فلزکاری می‌روند؛ آنان تدفین‌ها و برخی مراسم را برعهده دارند که دیگر مافاها به آنها نزدیک نمی‌شوند. این الگوی طبقه آهنگر بسته و مرزبندی‌شده که در جامعه کشاورزی جای گرفته، در سراسر ساحل گسترده است و در میان مافا در زندگی اجتماعی روزمره همچنان خوانا است.