اروتیک کوریلتاوی‌ها

کوریلتاوی‌ها مردمی کلتی در میدلندز شرقی انگلستان در چند سده‌ی پایانی پیش از فتح رومی بودند و پس از آن به یکی از سیویتاس‌های بریتانیای رومی بدل شدند؛ نوادگان آنان به‌سادگی جمعیت امروزی لسترشایر، لینکلن‌شایر، ناتینگهام‌شایر و سرزمین‌های پیرامون آن‌اند. سرزمینشان دره‌ی میانی ترنت، تپه‌های لینکلن‌شایر، برآمدگی آهکی‌ای که به سوی شمال تا هامبر امتداد می‌یابد، و حاشیه‌های مرطوب فنز بود. برخلاف مردمان جنوب و غرب، آنان دژهای تپه‌ای اندکی ساختند و بورو هیل استثنای چشمگیری است. بیشتر زندگی کوریلتاوی‌ها در مزارع باز و محوطه‌های خندق‌دار پراکنده روی خاک زراعی حاصلخیز می‌گذشت، و این خود نشان می‌دهد که تا چه حد احساس امنیت می‌کردند.

در بیشتر سده‌ی بیستم آنان را کوریتانی می‌خواندند، نامی که از خوانش نادرست یک نسخه‌ی خطی از بطلمیوس گرفته شده بود. لوح برنزی‌ای که در تیستلتون در راتلند یافت شد، شکل درست این نام را داشت و تا دهه‌ی 1980 پژوهشگران آن را بازگرداندند. این اصلاح را باید دانست: تقریباً همه‌ی کتاب‌های قدیمی درباره‌ی آنان زیر نام نادرست طبقه‌بندی شده‌اند.

سکه‌های کوریلتاوی‌ها بهترین شاهد بر شیوه‌ی خودگردانی آنان است. ضرب‌های کوریلتاوی اغلب به‌جای یک نام، دو نام دارند، جفت‌هایی مانند AVN و COST یا VEP و CORF، که معمولاً حاکمان مشترک یا پیاپی خوانده می‌شوند، و بسیاری آن را نشانه‌ی این می‌دانند که این ساختار ائتلافی از گروه‌های کوچک‌تر بوده، نه یک سلسله‌ی واحد. خود نام قبیله نیز به ترکیب دو عنصر می‌ماند که با این خوانش سازگار است. در اولد اسلیفورد هزاران تکه قالب سکه کشف شده، به اندازه‌ای که آن را ضراب‌خانه‌ای فعال نشان دهد.

تأثیرگذارترین کشف در دگرگون کردن تصویر، گنجینه‌ی هالاتون است که از سال 2000 در لسترشایر کاوش شد: بیش از پنج هزار سکه که در زیارتگاهی روباز بر قله‌ی تپه نهاده شده بود، استخوان صدها خوکی که همان‌جا خورده شده بودند، و کلاه‌خود رژه‌ی سواره‌نظام رومی که نزدیک زمان فتح به خاک سپرده شده بود. این یافته آیینی از ضیافت و پیشکش آگاهانه را نشان می‌دهد که در فضای باز و نه درون بنا برگزار می‌شد. وقتی رومیان در دهه‌ی 40 میلادی آمدند، به نظر می‌رسد کوریلتاوی‌ها بی‌آنکه نبردی ثبت‌شده رخ دهد تسلیم شدند. آنان به‌عنوان یک سیویتاس از راته کوریلتاوورام، یعنی لستر امروزی، اداره می‌شدند، در حالی که لیندوم، یعنی لینکلن امروزی، به مستعمره‌ای (کلونیا) برای کهنه‌سربازان ارتش بدل شد و جداگانه اداره می‌گردید. این نام در بریتانیای رومی ایالتی محو شد، سپس در مرسیا، و آنگاه در دانلاو، که پنج بوروی آن تقریباً دقیقاً بر سرزمین کهن قرار دارند.