اروتیک ولزی‌ها

هویت ولزی‌ها در بیشتر تاریخ ثبت‌شده، در تقابل با همسایه‌ای بزرگ‌تر تعریف می‌شده است. خود ولز شبه‌جزیره‌ای است در جناح غربی جزیره بریتانیا: ارتفاعات، دره‌های باریک، ساحلی بلند، و مرزی با انگلستان که از نظر سیاسی از سال 1536 حل شده اما از نظر فرهنگی هرگز کاملاً حل نشده است. آنچه ولزی‌ها را به‌عنوان ولزی کنار هم نگه می‌دارد دولت‌بودن نیست (ولز پارلمانی قدیمی‌تر از سال 1999 ندارد)، بلکه رشته‌ای پیوسته از زبان، سرود و حافظه تاریخی است.

این زبان، Cymraeg، قدیمی‌ترین زبان ادبی زنده در اروپا در شمال جهان یونانی است. این زبان به شاخه بریتونی زبان‌های سلتی تعلق دارد و خویشاوند کورنیشی و برتونی است، نه ایرلندی یا گیلیک اسکاتلندی. این زبان در جایی بقا یافت که خواهرانش نزدیک بود از میان بروند، زیرا زندگی ولزی در سده نوزدهم حول کلیسای کوچک سازمان یافته بود و آن کلیسا حول موعظه به زبان ولزی. امروزه تقریباً یک نفر از هر پنج نفر در ولز به آن سخن می‌گوید و بیشترین تراکم آن در شمال و غرب روستایی است، منطقه‌ای که گاهی Y Fro Gymraeg نامیده می‌شود. هویت ولزیِ انگلیسی‌زبان هم کمتر ولزی نیست؛ این یکی از نکاتی است که غریبه‌ها اغلب از آن غافل می‌شوند.

دین در ولز مسیحی و از نظر تاریخی پروتستان است، اما شکل آن اهمیت دارد. سنت تعیین‌کننده غیرانگلیکن است (متدیست، باپتیست، کانگریگیشنالیست) نه انگلیکن، و بیداری‌های بزرگ سده‌های هجدهم و نوزدهم فرهنگی آکنده از سرودهای کلیسایی، آواز چهارصدایی و جدیت اخلاقی پدید آوردند که مستقیماً به جنبش اتحادیه‌های کارگری و حزب کارگر در حوزه معدن ذغال‌سنگ جنوب ولز راه یافت. امروزه بیشتر کلیساهای کوچک خالی می‌شوند، اما سنت همسراییِ گروهی که آنها ساختند از آنها عمر بیشتری یافته است.

پراکندگی ولزی‌ها قدیمی‌تر و عجیب‌تر از آن است که مردم انتظار دارند. جامعه‌های ولزی‌زبان در سده‌های هفدهم و هجدهم در پنسیلوانیا و اوهایو، در معادن سنگ لوح ورمونت و در میدان‌های طلای استرالیا ریشه دواندند، و از همه متمایزتر در Y Wladfa، مستعمره ولزی که در سال 1865 در پاتاگونیا تأسیس شد و در آن ولزی هنوز در استان چوبوت در کنار اسپانیایی صحبت می‌شود. در خود ولز نیز هویت‌های منطقه‌ای فرعی وجود دارد: شمال کشاورزی، جنوب صنعتی که با ذغال‌سنگ و فولاد شکل گرفته، مرزهای کنار مرز انگلستان، و قلمروی جنوب پمبروکشایر که سنتاً انگلیسی‌زبان است و به Little England beyond Wales معروف است. ایستدفود، جشنواره رقابتی شعر و موسیقی با ریشه در سنت بارد قرون وسطایی و شکلی مدرن که در سده نوزدهم تدوین شد، همچنان نزدیک‌ترین چیزی است که این فرهنگ به نهاد ملی دارد.