اروتیک فنلاندی‌ها

فنلاندی‌ها از معدود مردمان اروپا هستند که زبانشان پیش از هر چیز دیگری آن‌ها را از دیگران جدا می‌کند. زبان فنلاندی به خانوادهٔ اورالی تعلق دارد، که با زبان استونیایی خویشاوندی دوردست دارد و در گذشته‌ای بسیار دورتر با زبان مجاری، و از این رو تقریباً هیچ واژهٔ مشترکی با زبان‌های هندواروپایی اطرافش ندارد. فنلاندی‌ای که به سوئدی یا روسی گوش می‌دهد، زبانی بیگانه به معنای معمول می‌شنود؛ دستور زبان روی ریل‌های دیگری حرکت می‌کند. پانزده حالت اسمی، هماهنگی واکه‌ای، و پسوندهای پیوندی که در واژه‌های بلند روی هم انباشته می‌شوند: زبانی که صبر را پاداش می‌دهد و با میان‌بُرها مقاومت می‌کند، و فنلاندی‌ها معمولاً با ترکیبی از غرور و تسلیم از آن سخن می‌گویند.

سرزمین مادری کشوری درازِ جنگل و دریاچه است که میان دریای بالتیک و درون روسیه فشرده شده، و همین جغرافیا بخش زیادی از شکل‌گیری تاریخی آن را رقم زده است. فنلاند حدود شش قرن تحت حاکمیت سوئد بود، سپس یک قرن به عنوان دوک‌نشین بزرگ خودمختار در امپراتوری روسیه، و پیش از اعلام استقلال در 1917 میان آشوب انقلاب روسیه. جنگ زمستانی 1939-40، که در آن ارتش کوچک فنلاند تهاجم شوروی را در یکی از سخت‌ترین زمستان‌های ثبت‌شده بازداشت، در مرکز حافظهٔ ملی قرار دارد؛ نه به عنوان پیروزی‌گرایی، بلکه بیشتر به عنوان تأییدی بر شیوهٔ مورد علاقهٔ فنلاندی‌ها برای دیدن خودشان: لجوج، کم‌ادعا، و توانا.

لوتری‌گری همراه با نهضت اصلاح دینی وارد شد و همچنان دین اکثریت اسمی است، هرچند عبادت هفتگی کم است؛ کلیسا برای بیشتر مردم بیشتر نهادی مدنی است تا عبادی. لایه‌های کهن‌تری زیر آن باقی مانده‌اند. Kalevala، که Elias Lönnrot در قرن نوزدهم از شعر رونیک شفاهی گردآوری‌شده در Karelia تدوین کرد، به جنبش ملی‌گرایانهٔ رمانتیک متنی بنیادین داد و همچنان شیوهٔ سخن گفتن فنلاندی‌ها دربارهٔ منظره، اندوه و هنر دستی را شکل می‌دهد. ساونا یک امکان تفریحی نیست بلکه تجهیزی ثابت در خانه است؛ ساونا از ماشین بیشتر است، و آداب آن بی‌صدا اما جدی است.

شاخه‌های بیرون از هسته اصلی واقعی و متمایزند. کوِن‌ها قرن‌ها پیش در شمال دوردست نروژ ساکن شدند و گونه‌ای فنیک زبان دارند که امروز به عنوان زبان اقلیتی مستقل شناخته می‌شود. تورنه‌دالیان در دو سوی مرز سوئد و فنلاند، در امتداد دره رود Torne زندگی می‌کنند و گویش ویژهٔ خود، Meänkieli، را دارند. جنگل‌نشینان فنلاندی در قرن‌های شانزدهم و هفدهم به عنوان کشاورزانی که با روش بریدن و سوزاندن می‌کاشتند به مرکز اسکاندیناوی مهاجرت کردند، و فنلاندی‌های اینگریایی روستاهایی اطراف شهری ساختند که امروز با نام St. Petersburg شناخته می‌شود، پیش از آنکه بر اثر تبعیدهای شوروی پراکنده شوند. جوامع مهاجر بزرگی در سوئد، در غرب میانهٔ علیای آمریکا، و در شمال Ontario ریشه دواندند، جایی که روزنامه‌های فنلاندی‌زبان و سالن‌های تعاونی‌ها مدت زیادی بیشتر از نسل مهاجران دوام آوردند.