اروتیک آنگلوساکسون‌ها

آنگلوساکسون‌ها گویشوران انگلیسی کهن بودند که از حدود سال 450 تا 1066 میلادی بر نواحی پست بریتانیا تسلط داشتند، و نه چندان ناپدید شدند که نامشان تغییر یافت: ایشان نیاکان مستقیم انگلیسی‌ها هستند و این کشور هنوز نام آنان را بر خود دارد، انگلا لند، یعنی سرزمین آنگل‌ها. آنان در آغاز مهاجران و دسته‌های جنگجویی از سواحل دریای شمال بودند، در سرزمین‌هایی که امروز شمال آلمان، دانمارک و هلند است، و به سرزمین بریتانیا رسیدند که روم آن را رها کرده بود. اینکه آیا آنان در مقام مهاجم آمدند، مزدوران اجیرشده یا خانواده‌های کشاورز، هنوز محل بحث است، و دی‌ان‌ای باستانی اکنون مهاجرتی گسترده را نشان می‌دهد که با جمعیت رومی‌بریتانیایی درآمیخت، نه آنکه جایگزین آن شود. آنچه ایشان را به یک قوم بدل کرد خون نبود، بلکه زبانی مشترک بود، اخلاق جنگاورانه‌ای که حول تالار ارباب و مبادلهٔ هدایا در برابر وفاداری شکل گرفته بود، و بعدها کلیسایی مشترک. تا سدهٔ هشتم خود را انگلیسک می‌خواندند، هرچند از نظر سیاسی میان پادشاهی‌های رقیب تقسیم شده بودند: نورثومبریا، مرسیا، ایست‌آنگلیا، کنت، اسکس، ساسکس و وسکس.

زبانشان ژرمنی غربی بود، نزدیک‌ترین زبان به فریزی کهن، و به‌عنوان شالودهٔ انگلیسی امروز باقی مانده است: واژه‌هایی چون خانه، نان، پادشاه، زمین، و تقریباً هر واژه‌ای که کودک پیش از همه یاد می‌گیرد. آنان پرستندگان وودن، ثونر، تیو و فریگه بودند که آمدند، خدایانی که هنوز نام چهار روز هفته را بر خود دارند، و تدفین کشتی ساتون هو در سافولک ابعاد آن پادشاهی بت‌پرستانه را نشان می‌دهد: کشتی‌ای کامل که به درون خشکی کشیده شد و از طلا و گارنت انباشته شد. گرویدن به مسیحیت در دو موج رخ داد: مبلغان رومی در سال 597 در کنت پیاده شدند و راهبان ایرلندی از آیونا رو به جنوب پیش آمدند، و این دو سنت بر سر تاریخ عید پاک با هم اختلاف داشتند تا آنکه شورای کلیسایی ویتبی در سال 664 آن را فیصله داد. آنگلوساکسون‌ها پس از مسیحی شدن صومعه‌هایی چون لیندیسفارن و جارو، زادگاه و خانهٔ بِد، ساختند و مجموعه‌ای از نوشتار به زبان بومی پدید آوردند که در آن زمان در اروپای غربی همتایی نداشت: قانون‌نامه‌هایی به انگلیسی از اوایل دههٔ 600 میلادی، معماها، مرثیه‌ها، و بئوولف. گلدوزی‌هایشان در سراسر قاره ارج بسیار داشت و پرده‌دوزی بایو احتمالاً در انگلستان دوخته شده است.

بخش بزرگی از دستگاه حکومتی‌شان پس از آنان دوام آورد. شایرها، هاندردها، شریف‌ها و نظام ورگیلد که برای هر جراحت و هر رتبه بهایی ثابت تعیین می‌کرد، همگی از آنِ ایشان بود. زنان می‌توانستند زمین را به‌طور کامل مالک باشند و با وصیت واگذار کنند، و چندین وصیت‌نامه از این دست باقی مانده است. وایکینگ‌ها پس از سال 865 نزدیک بود به همه‌چیز پایان دهند، تا آنکه آلفرد وسکسی در سال 878 در ادینگتون ایستادگی کرد و نوه‌اش اتلستان در سال 927 پادشاهی‌ها را متحد ساخت. سپس در سال 1066 هارولد گادوینسون در هستینگز کشته شد و اشرافیتی فرانسوی‌زبان زمین، عنوان‌ها و لایهٔ فرادست زبان را تصاحب کرد. مردم فرودست همچنان به انگلیسی سخن گفتند و ظرف سه سده، فاتحان نیز به آن سخن می‌گفتند.