اروتیک سیلوری‌ها

سیلوری‌ها قومی از عصر آهن در جنوب‌شرقی ولز بودند که پیش از فتح رومی در قرن نخست میلادی و در خلال آن در آنجا زندگی می‌کردند. روم آنان را در خود جذب کرد اما نابودشان نکرد. سرزمینشان به یک ناحیهٔ مدنی رومی تبدیل شد، سپس به پادشاهی‌های اوایل قرون وسطا، گوینت و گلیوسینگ، و مردمانش امروز بخشی از جمعیت ولزی منطقه‌اند. منابع مکتوب بیشتر آنان را به سبب سرسختی‌شان به یاد دارند. تاسیتوس، مورخ رومی که بیشتر آنچه درباره‌شان می‌دانیم از اوست، قومی را توصیف می‌کند که نه با سخت‌گیری می‌شد تغییرشان داد و نه با مهربانی.

آنان به زبان بریتونیک سخن می‌گفتند، زبان سلتی بریتانیای عصر آهن که بعدها به ولزی، کورنی و برتون تبدیل شد، و در این زبان با همسایگانشان شریک بودند: اوردوویس‌ها در شمال، دمتای‌ها در غرب و دوبونی‌ها در شرق. دفاع از سرزمینشان آسان بود، با دره‌های جنگلی، ارتفاعات پرشیب و قلعه‌های تپه‌ای. لانملین، نزدیک کایروِنت، اغلب یکی از مراکز اصلی آنان پیش از آمدن رومیان دانسته می‌شود. تاسیتوس نوشت که بسیاری از سیلوری‌ها چهره‌ای تیره و موهای مجعد داشتند و حدس زد از اسپانیا آمده‌اند، ایده‌ای که پژوهشگران امروزی عموماً رد می‌کنند. دینشان چندخدایی سلتی بود که در سراسر بریتانیا یافت می‌شد و پس از فتح با پرستش رومی درآمیخت: پایهٔ مجسمه‌ای در کایروِنت به مارس، تحت نام‌های سلتی لنوس و اوسلوس ولائونوس، اهدا شده است.

مقاومت طولانی

هنگامی که روم در سال 43 میلادی به بریتانیا حمله کرد، رهبر بریتانیایی کاراتاکوس از جنوب‌شرقی انگلستان رانده شد و در میان سیلوری‌ها متحدانی یافت که به او اجازه دادند تپه‌هایشان را پایگاه جنگ خود کند. شکست و اسارت او حدود سال 51 میلادی به جنگ در سرزمین سیلوری‌ها پایان نداد. سیلوری‌ها به یورش ادامه دادند، به سربازانی که روی زمینشان قلعه می‌ساختند حمله کردند، در نبرد یک لژیون را شکست دادند و فرماندار اوستوریوس اسکاپولا را فرسودند. گفته می‌شود او گفت که خود نامشان باید محو شود و پیش از پیروزی در جنگ در مقام خود درگذشت. آنان سرانجام تا دههٔ 70 میلادی و در دوران فرمانداری یولیوس فرونتینوس به‌طور کامل مهار نشدند.

سپس روم در کایرلیون، درست در آستانهٔ آنان، قلعهٔ لژیونی ایسکا را ساخت و شهری از آنِ خودشان، ونتا سیلوروم، را در کایروِنت به آنان داد. کتیبه‌ای در آنجا از آغاز سدهٔ سوم، فرمانی از شورای سیویتاس سیلوروم را ثبت می‌کند که نشان می‌دهد دشمن کهن اکنون امور خود را به‌عنوان یک جامعهٔ رومی اداره می‌کند. نام آنان بیش از خودشان ماند. گوینت نامش را از ونتا گرفته است و زمین‌شناسان هنوز دورهٔ سیلوری را به کار می‌برند که رودریک مرچیسون در سال 1835 آن را به نام این قبیله نامید.