اروتیک سوئدی‌ها

سوئدی‌ها از اقوام ژرمن شمالی‌اند که احساس هویتشان کمتر از فتح و کشورگشایی و بیشتر از ثبات سازمان‌یافته‌ی طولانی‌مدت شکل گرفته است؛ دولتی که زود یکپارچه شد، در قرن هفدهم برای مدتی کوتاه به‌عنوان یک قدرت بزرگ تا آن سوی دریای بالتیک دامن گستراند، و سپس نقشی آرام‌تر پیدا کرد: یکی از منسجم‌ترین جامعه‌های اروپا از نظر اداری. سرزمین مادری از دشت‌های کشاورزی اسکانه در جنوب تا سرزمین دریاچه‌ای گوتالاند و سوئالند و تا جنگل‌ها و تندرای نورلند کشیده شده است، کشوری بلند و باریک که بیشتر مردم در یک‌سوم پایینی‌اش زندگی می‌کنند و بخش‌های بالایی آن به همان اندازه به سامی‌ها تعلق دارد که به هر کس دیگر. این گستره از جنوب تا شمال در خود مردم هم دیده می‌شود: اسکانی‌ها در جنوب، با گویشی نرم و لهجه‌دار که تا نیمه به دانمارکی شبیه است؛ یمتی‌ها در شمال داخلی که از نظر تاریخی به نروژ گرایش داشتند؛ و گوتی‌های جزیره‌ی گوتلند که گویش قدیمی جزیره‌شان، گوتنی، ویژگی‌هایی را حفظ کرده که سرزمین اصلی قرن‌ها پیش از دست داده است. سوئدی‌زبانان سواحل فنلاند و جزایر اولند را نمی‌توان به معنای معمول دیاسپورا دانست؛ آنها از زمانی که فنلاند شهر داشته آنجا بوده‌اند، و جامعه‌های مهاجر قدیمی‌تری در غرب میانه‌ی آمریکا و دشت‌های کانادا وجود دارد، و عجیب‌تر از همه، در یک مستعمره‌ی کشاورزی کوچک آرژانتینی در استان میسیونس.

زبان سوئدی با نروژی و تا حد زیادی با دانمارکی قابل‌فهم متقابل است، و بیشتر یک پیوستار است تا مجموعه‌ای از زبان‌های جدا از هم؛ سوئدی‌ها معمولاً بی‌زحمت دو زبان دیگر را می‌خوانند و با مهربانی از آهنگ آنها گله می‌کنند. آیین لوتری همراه با اصلاحات دینی در زمان گوستاو واسا وارد شد و نزدیک به پنج قرن کلیسای رسمی دولت بود؛ تنها در سال 2000 از دولت جدا شد. امروز باور دینی فعال کم‌رنگ است، اما میراث فرهنگی آن همچنان در تقویم، در معماری هر روستا و در خلق‌وخوی خاص پروتستانی دیده می‌شود: ترجیح خویشتن‌داری، ناخوشایند دانستن خودنمایی، و سوءظن عمیق نسبت به هر کسی که بیش از حد درباره‌ی خودش حرف می‌زند. اولین رمز فرهنگی که خارجی‌ها متوجه آن می‌شوند لاگوم است، این ایده که مقدار درست نه کم است نه زیاد، و همراه با آن یانته‌لاگن، یک منع نانوشته‌ی شمالی که کسی را از ویژه دانستن خود بازمی‌دارد. در برابر این، گرایشی واقعی به لذت‌جویی فصلی وجود دارد: زمستان‌های بلند و تاریک با مهمانی‌های خرچنگ رودخانه‌ای در اواخر تابستان پاسخ داده می‌شوند، با تیرک‌های جشن نیمه‌ی تابستان که در هر چمنزار برپا می‌شود، و با دسته‌های شمع‌به‌دست لوچیا که تاریک‌ترین هفته‌ی دسامبر را نشان می‌گذارند. تضاد همین‌جاست: خویشتن‌داری بیشتر سال، و سپس چند شب رهایی سازمان‌یافته.