اروتیک آنکالیت‌ها

آنکالیت‌ها قومی بریتانیایی و کلتی از اواخر عصر آهن بودند که در نیمهٔ جنوبی انگلستان در قرن یکم پیش از میلاد زندگی می‌کردند. آن‌ها پس از یک بار ذکر شدن از سوابق تاریخی ناپدید می‌شوند و به احتمال زیاد در پادشاهی‌های بزرگ‌تری که پیش از فتح روم در آن منطقه شکل گرفتند، جذب شده‌اند. هر آنچه با نام آن‌ها دربارهٔ آن‌ها می‌دانیم از یک جمله در شرح ژولیوس سزار بر لشکرکشی دومش به بریتانیا در سال 54 پیش از میلاد آمده است. این تمام سند مکتوب موجود است و شایسته است صادقانه اذعان کنیم که چقدر اندک است.

آن جمله اهمیتی واقعی داشت. سزار با ارتشی بزرگ از کانال مانش گذشته بود و به سوی شمال تیمز پیش می‌رفت تا با کاسیوِلاونوس، فرمانده جنگی که بریتانیایی‌ها برای رهبری مقاومت در برابر او برگزیده بودند، روبه‌رو شود. تریننتس‌ها که پادشاهشان به دست کاسیوِلاونوس کشته شده بود، نخستین کسانی بودند که به روم پیوستند. اندکی بعد، پنج قوم دیگر فرستادگانی فرستادند و تسلیم شدند: سنیمگنی‌ها، سگونتیاکی‌ها، آنکالیت‌ها، بیبروکی‌ها و کاسی‌ها. این فرستادگان تنها تسلیم نشدند؛ آن‌ها به سزار گفتند که کاسیوِلاونوس دژش را کجا نگه می‌دارد، مکانی مستحکم که جنگل‌ها و باتلاق‌ها از آن محافظت می‌کردند و جمعیت و دام بسیاری در آن گرد آمده بودند. سزار به آن یورش برد و کاسیوِلاونوس اندکی بعد خواستار شرایط صلح شد. هر آنچه آنکالیت‌ها هنگام انتخاب روم به جای او می‌سنجیدند، این انتخاب در تعیین سرنوشت این لشکرکشی نقش داشت.

محل دقیق زندگی آن‌ها نامعلوم است. نام آن‌ها هرگز بر سکه، کتیبه یا در جغرافیاهای رومی بعدی بریتانیا ظاهر نمی‌شود و بیشتر پیشنهادها آن‌ها را در دره تیمز یا نزدیک آن جای می‌دهند. این سکوت نشان می‌دهد که جامعه‌ای کوچک یا شاخه‌ای از یک قوم بزرگ‌تر بوده‌اند. هویت جدایشان احتمالاً با رشد قدرت‌هایی مانند کاتووِلاونی‌ها و آترباتیس‌ها در نسل‌های بعد کم‌رنگ شد.

احتمالاً به شکل اولیهٔ زبان بریتونیک سخن می‌گفتند، زبانی کلتی که ولزی، کورنیشی و برتونی از آن پدید آمدند. دین آن‌ها بخشی از جهان گستردهٔ بریتانیای عصر آهن بود: خدایان محلی، بیشه‌های مقدس، نذورات رهاشده در رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، و دروئیدها به عنوان طبقهٔ دانشمند آن. زندگی روزمرهٔ آن‌ها شبیه همسایگانشان بود: خانه‌های دایره‌ای، مزارعی که گندم و جو می‌کاشتند و گاو و گوسفند پرورش می‌دادند، و سکونتگاه‌های حصارکشی‌شده یا تپه‌قلعه‌هایی که مردم در آن گرد می‌آمدند و پناه می‌گرفتند. هیچ‌کدام از این‌ها مختص آن‌ها نیست و چیز مشخص‌تری باقی نمانده است. آنکالیت‌ها اکنون تنها نامی در فهرستی هستند، یادآوری اینکه بریتانیایی که سزار به آن لشکر کشید پر از اقوام کوچکی بود که نام بیشترشان به قرن بعد نرسید.