اروتیک آلمانی‌های بالتیک

برای حدود هفت قرن، کسانی که صاحب املاک بودند، از منبرهای کلیسا موعظه می‌کردند و شوراهای شهرهایی را که امروز استونی و لتونی نامیده می‌شوند اداره می‌کردند، به زبان آلمانی سخن می‌گفتند. دهقانانی که زمین را کشت می‌کردند به استونیایی یا لتونیایی حرف می‌زدند. این شکاف، هستهٔ هویت آلمانی‌های بالتیک است. آنان هرگز به‌صورت یک مهاجرت گسترده کشاورزان نیامدند. از حدود سال 1200 به‌عنوان شوالیه‌های صلیبی، روحانیون و بازرگانان وارد شدند و سپس به‌عنوان لایه‌ای نازک از طبقهٔ حاکم در شهرهایی مانند ریگا، ریوال (تالین) و دورپات (تارتو) و در املاک سراسر روستاها ماندند.

آنچه برجسته است این است که این جایگاه چقدر در برابر هر تغییر حاکم دوام آورد. نظم لیوونی قرون وسطا جای خود را به حکومت لهستان، سپس سوئد و سرانجام روسیه داد. پادشاهان سوئد بسیاری از املاک اشرافی را پس گرفتند. سپس پطر کبیر در جنگ بزرگ شمال این ایالت‌ها را به دست آورد و امتیازات کهن را تأیید کرد: کلیسای لوتری، دادگاه‌هایی که به زبان آلمانی اداره می‌شدند و نهادهای خودگردان اشرافی به نام Ritterschaften. در مقابل، آلمانی‌های بالتیک بخش قابل توجهی از افسران، کارمندان و دانشمندان امپراتوری روسیه را تأمین کردند. ناوبران کروزنشترن و بلینگسهاوزن از این جهان برخاستند و همین‌طور جنین‌شناس کارل ارنست فون بائر.

این جامعه از زمان اصلاح دینی به بعد لوتری بود و کشیشان آلمانی بسیاری از نخستین دستورهای زبان، کتاب‌های سرود و ترجمه‌های کتاب مقدس به استونیایی و لتونیایی را نوشتند. این کار میراثی دوگانه و عجیب بر جای گذاشت: کشیشان به طبقهٔ اشراف زمین‌دار تعلق داشتند، اما در عین حال از نخستین ثبت‌کنندگان زبان‌هایی بودند که اهالی حوزهٔ کلیسایی‌شان به آن سخن می‌گفتند. نظام رعیتی در این استان‌ها بین سال‌های 1816 و 1819 به پایان رسید، یعنی بیش از چهار دهه پیش از پایان آن در خود روسیه، هرچند دهقانان آزادشده هیچ زمینی نگرفتند. جامعه خود را به طبقاتی مجزا تقسیم کرد: اشراف، شهروندان بورژوای شهرها و Literaten، یعنی طبقه‌ای دانشگاه‌دیده شامل کشیشان، پزشکان و وکلا. بسیاری از آنان در دورپات تحصیل کردند، جایی که انجمن‌های دانشجویی آلمانی با کلاه‌ها و روبان‌های رنگی، فضای زندگی دانشگاهی را تعیین می‌کردند.

افول به مراحل تدریجی رخ داد. در دههٔ 1880، تلاشی برای روسی‌تر کردن استان‌ها، آلمانی را از دولت و مدارس بیرون راند. در جریان انقلاب 1905، دهقانان لتونیایی و استونیایی صدها خانهٔ اربابی را آتش زدند. استونی و لتونیِ تازه مستقل، از طریق اصلاحات ارضی حدود سال 1920 املاک بزرگ را تقسیم کردند. سپس پیمان عدم تعرض نازی-شوروی در سال 1939 آمد و بیشتر اعضای این جامعه در قالب جابه‌جایی Heim ins Reich ترک کردند. بسیاری در غرب لهستان که ضمیمه شده بود مستقر شدند و تنها در سال 1945 دوباره گریختند. نوادگان آنان اکنون عمدتاً در آلمان زندگی می‌کنند، جایی که انجمن‌های خانوادگی، شجره‌نامه‌ها و یاد گذشته را زنده نگه می‌دارند. خانه‌های اربابی هنوز در سراسر روستاهای استونی و لتونی برپا هستند؛ برخی بازسازی شده‌اند و برخی رو به ویرانی دارند.