اروتیک اسکاتلندی‌های اولستر

اسکاتلندی‌های اولستر از اسکاتلندی‌های جلگه‌نشین نسب می‌برند که بیشتر در قرن هفدهم از کانال شمالی به شمال ایرلند عبور کردند. آن‌ها هرگز کاملاً از نگاه کردن به آن سوی آب دست نکشیدند. این کانال در باریک‌ترین نقطه‌اش کمتر از دوازده مایل عرض دارد و در روزی صاف، از ساحل آنتریم می‌توان اسکاتلند را دید. این نزدیکی لهجه، کلیسا، مزارع و سیاست را شکل داد. همچنین مردمی به جا گذاشت که نه کاملاً ایرلندی و نه کاملاً اسکاتلندی احساس می‌کنند.

مهاجران در موج‌های پی‌درپی آمدند. مهاجرت‌های خصوصی به آنتریم و داون از سال 1606 آغاز شد، طرح رسمی استعمار اولستر از سال 1609 دنبال شد و قحطی در اسکاتلند در دهه 1690 هزاران نفر دیگر را به آن سو راند. مناطق اصلی هنوز شمال و شرق آنتریم، شبه‌جزیره آردز در داون، بخش‌هایی از شهرستان لندندری و منطقه لاگان در شرق دانگال است که اکنون آن سوی مرز و در جمهوری ایرلند قرار دارد. زبانی که آوردند، اسکاتلندی اولستر، شکلی از زبان اسکاتلندی است. این یعنی خویشاوند نزدیک زبان انگلیسی است و کاملاً با ایرلندی گیلیک جمعیت قدیمی‌تر متفاوت است. بیشتر مردم در زندگی روزمره انگلیسی حرف می‌زنند و واژه‌ها و دستور زبان اسکاتلندی در گفتار روستایی راه پیدا می‌کند. این زبان در چارچوب توافق‌نامه بلفاست ۱۹۹۸ به رسمیت شناخته شد.

پرسبیتریانیسم ستون فقرات این هویت است. کلیسا سازمان‌یافته، بحث‌جو و باسواد بود و خواندن کتاب مقدس، بزرگان منتخب و موعظه‌های طولانی را در مرکز زندگی روستایی قرار داد. همین ویژگی‌ها اعضایش را بیرون از جامعه قرار داد. قانون آزمون 1704 پرسبیتریان‌ها را از مشاغل دولتی محروم کرد و افزایش اجاره‌ها و محصول‌های ناکام، موج بزرگ مهاجرت قرن هجدهم به مستعمره‌های آمریکا را به راه انداخت. آنان در آنجا به Scotch-Irish در مناطق دورافتاده پنسیلوانیا و مرز آپالاچی تبدیل شدند.

سیاست آنان ثابت نماند. در سال 1798 بسیاری از پرسبیتریان آنتریم و داون همراه با متحدان ایرلندی علیه تاج سلاح برداشتند. یک قرن بعد، نوادگانشان رهبری مخالفت با حکومت خودگردان را بر عهده گرفتند و امروز بیشتر آنان خود را بریتانیایی و طرفدار اتحاد می‌دانند. بخش کم‌شناخته‌تر داستانشان بافندگان قافیه‌پرداز هستند، کارگران دارهای دستی در روستاهای آنتریم و داون که در دهه‌های اطراف سال 1800 شعر به زبان اسکاتلندی عامیانه منتشر کردند. آن نوشته‌ها امروز به تلاش‌ها برای آموزش و چاپ دوباره این زبان کمک می‌کند. امروزه میراث اسکاتلندی را آسان‌تر از همه می‌توان در شب برنز، گروه‌های نی‌انبان، طبل‌های لمبگ و گروه‌های فلوت در رژه‌های تابستانی شنید.