اروتیک دانمارکی‌ها

دانمارکی‌ها ساکنان شبه‌جزیره یوتلاند و مجمع‌الجزایری هستند که از آن تا دریای بالتیک گسترده شده است؛ جمعیت آنان حدود شش میلیون نفر است، در کشوری هموار و پرآب که هیچ نقطه‌ای از آن بیش از پنجاه کیلومتر با دریا فاصله ندارد. این جغرافیا اهمیت دارد. دانمارک کوچک است، از یخ ساییده شده، و تقریباً تمامش قابل کشت است، و خودانگاره دانمارکی‌ها مدت‌هاست با نبود کوه، قلعه یا مرزهای طبیعی شکل گرفته است: این کشور همیشه ناچار بود با آنچه از همسایگانش می‌توانست چانه بزند زنده بماند یا از میان برود. وایکینگ‌هایی که در قرن‌های نهم و دهم از یلینگ و روسکیلده به دریا زدند همان جمعیتی هستند که هزار سال بعد در یکی از دولت‌های رفاه مبتنی بر اجماع جهان مستقر شدند. هر دو گرایش، یعنی گسترش به بیرون و همبستگی درونی، هنوز در شیوه سخن گفتن دانمارکی‌ها از خودشان آشکار است.

زبان دانمارکی به شاخه نورس شمالی تعلق دارد و چنان با نروژی و سوئدی خویشاوند است که این سه در نوشتار تا حد زیادی برای یکدیگر قابل فهم‌اند، اما دانمارکی گفتاری به نرمی تلفظ بدنام است، با حروف بی‌صدای فروخورده و stød معروف که به سخن آهنگی بریده و تقریباً بی‌میل می‌دهد. دانمارکی زبان رسمی خود دانمارک، جزایر فارو و گرینلند است و در جیب‌هایی در شلسویگ در شمال آلمان باقی مانده است، جایی که پس از همه‌پرسی 1920 مرز با اقلیت دانمارکی‌زبان بازترسیم شد؛ این از معدود تغییرات مرزی قرن بیستم است که با رأی حل شد نه جنگ.

از نظر دینی، این کشور به‌طور پیش‌فرض لوتری است نه از روی شور و شوق. حدود سه‌چهارم دانمارکی‌ها عضو کلیسای انجیلی لوتری تحت حمایت دولت (Folkekirke) هستند، اما حضور هفتگی در آن از کمترین میزان‌ها در اروپاست؛ این کلیسا بیشتر یک نهاد مدنی است تا دینی، و تولد، ازدواج، تأیید ایمان و تشییع جنازه کسانی را ثبت می‌کند که معمولاً کمتر پا به آن می‌گذارند. آنچه دانمارکی‌ها با گرمای واقعی از آن دفاع می‌کنند مجموعه‌ای از عادت‌های اجتماعی است: hygge، یعنی آرامش صمیمی پرورده‌شده که به‌عنوان مفهومی بازاریابی صادر می‌شود؛ واکنش حساس «قانون جانته» (Jante Law) به کسانی که خود را بیش از حد بزرگ می‌بینند؛ و غریزه ساختارهای افقی و خطاب با نام کوچک حتی با رؤسا و وزیران. جوامع دانمارکی‌تبار، که در غرب میانه آمریکا، در استان‌های دشتی کانادا، گرینلند و شمال آلمان بزرگ‌اند، معمولاً آداب اجتماعی را دیرتر از زبان از دست می‌دهند.