اروتیک نروژی‌ها

نروژی‌ها مردم کشوری باریک و طولانی هستند که بیشتر آن را ساحل تشکیل می‌دهد. تقریباً همه چیزهایی که آنان را شکل داده‌اند، از الگوهای سکونت و گسترش گویش‌ها گرفته تا اقتصاد و خلق‌وخو، به فیوردهایی بازمی‌گردد که عمیقاً در کوهستان فرو رفته‌اند و به دریایی که سفر از راه آن آسان‌تر از سفر در خشکی پشت آن بود. در بیشتر تاریخ نروژ، برای رسیدن به دره بعدی باید با قایق می‌رفتید. همین جغرافیاست که سبب می‌شود کشوری با جمعیتی کمی بیش از پنج و نیم میلیون نفر ده‌ها گویش داشته باشد که متقابلاً قابل فهم‌اند اما سرسختانه متمایزند، و همین جغرافیاست که سبب شده خود زبان نروژی در دو شکل نوشتاری معیار عرضه شود: Bokmål، سازشی دانو-نروژی که از چهار قرن اتحاد با دانمارک به ارث رسیده، و Nynorsk که در سده نوزدهم ایوار آسن آن را از گفتار روستایی سواحل غربی گردآوری کرد، به‌عنوان واکنشی آگاهانه در برابر آن میراث. هر دو رسمی‌اند. دانش‌آموزان هر دو را یاد می‌گیرند. اینکه شهری کدام‌یک را روی تابلوهای جاده‌ای خود به کار ببرد، تصمیمی واقعی و محلی است.

این زبان در شاخه ژرمنی شمالی در کنار سوئدی و دانمارکی قرار دارد، آن‌قدر نزدیک که این سه را اغلب زنجیره‌ای پیوسته از گویش‌ها توصیف می‌کنند که با احترام به‌عنوان زبان‌های جداگانه در نظر گرفته می‌شوند. ایسلندی و فارویی که شاخه‌های اقیانوس اطلس از همان ریشه نورس کهن‌اند، دورتر رفتند و محافظه‌کارتر ماندند، در حالی که نروژی در سرزمین اصلی به تغییر ادامه داد. از نظر دینی، نروژ به‌حکم میراث تاریخی خود لوتری است: اصلاحات پروتستانی در دهه 1530 میلادی از بالا به پایین و تحت حاکمیت دانمارک آمد و کلیسای نروژ تا تکمیل جدایی قانونی در سال 2017 کلیسای رسمی دولت بود. امروزه عمل‌کردن به آیین لوتری عادتی در میان اقلیت است، اما چارچوب‌های فرهنگی (آیین تأیید ایمان، مراسم کریسمس و دفتر ثبت کلیسای محلی) حتی نزد اکثریت غیرمذهبی به‌طور گسترده رعایت می‌شود. در منتهی‌الیه شمال، سامی‌ها مردمی بومی و جدا هستند با زبان‌های خاص خود و وضعیت حقوقی متمایز، و نروژی‌ها در تفکیک این دو قاطع‌اند.

نروژ مدرن را دو شوک قرن بیستم شکل داده است: اشغال آلمان از 1940 تا 1945 که هنوز مرجع اخلاقی زنده‌ای است، و کشف نفت دریای شمال در 1969 که اقتصادی ساده و متکی بر ماهیگیری و کشتیرانی را در عرض یک نسل به یکی از ثروتمندترین کشورهای اروپا بدل کرد. صندوق ثروت حاکمیتی که از آن نفت ساخته شد اکنون خود نهادی ملی است. فراتر از مرزها، بزرگ‌ترین جامعه مهاجر نروژی در غرب میانه بالایی آمریکا قرار دارد، یعنی مینه‌سوتا، داکوتاها و ویسکانسین، که از موج بزرگ مهاجرت بین حدود 1825 تا 1925 برآمده‌اند، زمانی که نزدیک به یک‌سوم جمعیت کشور آن را ترک کرد. جامعه‌ای کوچک‌تر اما موازی در سراسر دشت‌های کانادا مستقر شد.