اروتیک انگلو-ایرلندی‌ها

آنگلو-ایرلندی‌ها همواره در موقعیتی دوگانه زیسته‌اند: در لندن آن‌قدر ایرلندی‌اند که نمی‌توانند خود را انگلیسی جا بزنند، و در خانه‌ی خود آن‌قدر انگلیسی‌اند که نمی‌توانند خود را ایرلندی جا بزنند. بیشترشان از نسل مهاجران پروتستان، سربازان، مأموران دولتی و مالکان زمین‌اند که میان طرح‌های استعماری دوره‌ی تودور و توافق ویلیامی در پایان قرن هفدهم به ایرلند آمدند. فرزندانشان به «برتری پروتستان» تبدیل شدند، طبقه‌ای که بیشتر زمین‌ها را در اختیار داشت، دادگاه‌ها را اداره می‌کرد و در بیشتر قرن هجدهم پارلمان دابلین را پر می‌کرد. طعنه‌ی برندن بیهن که آنگلو-ایرلندی پروتستانی با یک اسب است ماندگار شد، زیرا به حقیقت نزدیک بود. این طبقه‌ای از اشراف زمین‌دار بود که حول «خانه‌ی بزرگ»، دیوار بلند گرداگرد املاک، شکار و نیمکت خانوادگی در کلیسای محلی وابسته به کلیسای ایرلند می‌چرخید.

دین خط تمایز بود. کلیسای ایرلند تا سال 1871 کلیسای رسمی بود، و قوانین کیفری طی نسل‌ها مالکیت زمین کاتولیک‌ها را محدود کرده و آنان را از مناصب دولتی و بیشتر حرفه‌ها دور نگه داشته بود. برخی خانواده‌های آنگلو-ایرلندی پرزبیتری یا متدیست بودند و شمار کمی کاتولیک، اما عضویت در کلیسای انگلیکن نشانه‌ی طبقه بود. آن‌ها انگلیسی را با لهجه‌ای سخن می‌گفتند که برای گوش ایرلندی‌ها انگلیسی و برای گوش انگلیسی‌ها ایرلندی به نظر می‌رسید. همچنین سهم قابل توجهی از افسران ارتش بریتانیا و مدیران امپراتوری را تأمین می‌کردند. دوک ولینگتون در دابلین به دنیا آمد.

نکته‌ی عجیب این است که این اقلیت کوچک بخش عمده‌ای از چیزی را نوشت که جهان به‌عنوان ادبیات ایرلندی می‌خواند. سوئیفت، برک، گلداسمیت، وایلد، استوکر، ییتس، شاو، سینگ، الیزابت بوون و بکت همگی از ایرلند پروتستان برخاستند. ییتس، لیدی گرگوری و داگلاس هاید در مرکز نهضت احیای گیلیک بودند که به ساختن استدلال فرهنگی برای استقلال کمک کرد. ناسیونالیست‌های پروتستان، از ولف تون تا چارلز استوارت پارنل، نیز علیه نظم سیاسی‌ای که طبقه‌ی خودشان ساخته بود فشار آوردند.

قرن بیستم به برتری پروتستان به‌عنوان طبقه‌ی حاکم پایان داد. قوانین زمین، املاک را به دست کشاورزان اجاره‌نشین سپرد و بین سال‌های 1920 و 1923 به‌مراتب بیش از دویست خانه‌ی روستایی سوزانده شد. پس از استقلال، بسیاری از خانواده‌ها به انگلستان رفتند. آنان که ماندند به اقلیتی کوچک در دولت نوین بدل شدند که هنوز در حوزه‌های کلیسایی کلیسای ایرلند، چند مدرسه‌ی شبانه‌روزی پروتستان و خانه‌های بزرگی دیده می‌شود که امروز هتل، محل میراث فرهنگی یا مزرعه‌ی فعال‌اند. امروز این برچسب به همان اندازه که درباره‌ی نسب است، درباره‌ی تاریخ خانواده و جهان‌بینی نیز هست، و بسیاری از کسانی که با آن توصیف می‌شوند، خود را صرفاً ایرلندی می‌نامند.