اروتیک ساوو

ساوو مردم دو جزیرهٔ کوچک و خشک‌اند، ساوو و رایجوآ، که در دریای باز میان سومبا و تیمور قرار دارند. این جزیره‌ها مسطح‌اند، در بخش‌هایی بی‌درخت‌اند و فصل خشکی طولانی دارند. آنچه زندگی را در آنجا تعریف می‌کند نه فراوانی جنگل، بلکه نخل لونتار است؛ ساوویی‌ها از آن شیره می‌گیرند، آن را تا شربت غلیظ می‌جوشانند و تخمیر می‌کنند تا به نوشیدنی روزانه‌ای تبدیل شود که قرن‌ها جای برنج و غده‌هایی را گرفته که خاکشان حاضر به رویاندنشان نیست. برای فهم ساوو باید از همین نخل آغاز کرد. امرار معاش در ساوو تقویمی از بالا رفتن و شیره‌گیری است، نه از کاشت و برداشت، و ریتم آن همه چیز را شکل می‌دهد، از اقتصاد خانوار تا آیین.

زبان آن‌ها، هاوو، به گروه کوچکی از زبان‌های آسترونزی تعلق دارد که به زبان‌های سومبا، همسایهٔ بزرگ نزدیک‌شان، پیوند دارد، اما آنقدر متمایز است که گویشوران ساوو و مردم سومبا به سادگی یکدیگر را نمی‌فهمند. جامعه بر پایهٔ نظامی از تبارهای پدرتبار سازمان یافته است که با یک خط مادری آرام‌تر همراه است، یعنی hubi، که از مادر به دختر منتقل می‌شود و در نقش‌های هندسی ایکات که زنان اجازهٔ بافتنشان را دارند دیده می‌شود. پارچهٔ ساوو در واقع شجره‌نامه‌ای است که پوشیده می‌شود؛ نقش‌ها انتخاب‌های تزیینی نیستند بلکه حقوق ارثی‌اند، و بیگانگانی که بخواهند آن‌ها را تقلید کنند بی‌درنگ به‌عنوان آنچه هستند شناخته می‌شوند.

بیشتر ساوویی‌های امروز خود را مسیحی پروتستان می‌دانند، میراث کار مبلغان مذهبی در قرن نوزدهم و بیستم، و کلیسا در رهبری روستا، آموزش و تقویم زندگی عمومی بافته شده است. زیر این لایه، دین کهن‌تر، Jingi Tiu، یک نظام بومی از مناصب کاهنی، آیین‌های نیاکان و سال آیینی وابسته به نخل لونتار، ناپدید نشده است. اقلیت فعالی هنوز آشکارا به آن پایبند است و در میان بقیهٔ جمعیت در آیین‌های تشییع جنازه، در اعتبار تبارهای آیینی و در ماندگاری perai، قلمرو محلی که هر ساوویی در آن متولد می‌شود، نمود می‌یابد.

مهاجرت در میان ساوویی‌ها فصلی جدا دارد. جزیره‌ها آنقدر خشک‌اند که جمعیت رو به رشد را نگه ندارند، و جوامع ساوو نسل‌هاست که در سومبا، فلورس، روته و تیمور ساکن شده‌اند، اغلب به‌عنوان ماهیگیر، معلم مدرسه و کشیش. نتیجه سرزمین مادری کوچک و پراکندگی‌ای بزرگ در شرق اندونزی است، و مردمی که معمولاً دقیقاً می‌دانند رشتهٔ نسبشان به کدام تبار، کدام hubi و کدام روستا می‌رسد.