اروتیک باتاک

باتاک‌ها به معنای دقیق یک ملت واحد نیستند، بلکه مجموعه‌ای از ملت‌های خویشاوند در اطراف دریاچهٔ توبا در ارتفاعات شمال سوماترا هستند که با زبان، منطق خویشاوندی و احساس مشترک ساکن ارتفاعات بودن، نه به‌عنوان مالایی‌های ساحلی، به هم پیوند خورده‌اند. شاخه‌های اصلی شامل توبا، کارو، سیمالونگون، پاک‌پاک، آنگکولا و ماندایلینگ هستند و آلاس، کلوئت و سینگکیل گاهی در حاشیه قرار داده می‌شوند. این گروه‌ها به زبان‌های باتاکی خویشاوند اما دشوار برای فهم متقابل سخن می‌گویند که در خانواده‌ی زبان‌های آوسترونزی جای دارند، و هر یک گویش، سنت خط و حقوق عرفی خاص خود را حفظ می‌کند. بیرونی‌ها تمایل دارند همه را در هویت واحد «باتاک» خلاصه کنند، اما در درون، تفاوت‌ها اهمیت بسیاری دارند.

سرزمین مادری، سرزمینی آتشفشانی است. دریاچهٔ توبا درون دهانه‌ای کالدرایی قرار دارد که از فوران ابرآتشفشانی حدود ۷۴ هزار سال پیش به وجود آمده است، و فلات اطراف آن، خنک، پوشیده از کاج و کشاورزی، جامعه‌ای را شکل داده که قرن‌ها نسبتاً از پادشاهی‌های ساحلی متأثر از هند جدا ماند. همین انزوا یکی از دلایلی است که باتاک‌ها در طول اسلامی‌شدن طولانی پست‌بلندی‌های سوماترا هویت غیرمسلمان خود را حفظ کردند. هنگامی که مبلغان آلمانی و هلندی، به‌ویژه میسیون راینی به سرپرستی لودویگ نومنسن، در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم به داخل توبا رسیدند، وارد منطقه‌ای شدند که هم در برابر فشار اسلامی آچه از شمال و هم در برابر نفوذ مینانگکابائو از جنوب مقاومت کرده بود. تغییر دین‌هایی که پس از آن رخ داد سریع و پیامدهای مهمی داشت، و امروز بیشتر باتاک‌های توبا، کارو، سیمالونگون و پاک‌پاک مسیحیان پروتستان هستند، و Huria Kristen Batak Protestan یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای پروتستان در آسیاست. ماندایلینگ‌ها و آنگکولا که در جنوب‌تر زندگی می‌کنند و زودتر در معرض تأثیر مینانگکابائو و آچه‌ای قرار گرفتند، بیشترشان مسلمان‌اند؛ این یادآور آن است که «باتاک» یک مقولهٔ دینی نیست.

آنچه زندگی روزمره را در میان شاخه‌ها سامان می‌دهد، مارگا است، یعنی نام تبار پدری. فرد باتاکی مارگای خود را به‌عنوان نام خانوادگی حمل می‌کند، و قواعد دالیهان نا تولو، یعنی «سه سنگ اجاق» دهندگان زن، گیرندگان زن و برادران تبار، هنوز عروسی‌ها، تشییع جنازه‌ها، ارث و ترتیب نشستن در هر گردهمایی جدی را تعیین می‌کنند. به‌ویژه مراسم تشییع می‌تواند آیین‌های عظیم چندروزه باشد که در آن جایگاه متوفی با شمار گاومیش‌های ذبح‌شده و هماهنگی دقیق با خویشان دامادی سنجیده می‌شود. باتاک‌ها همچنین سنت‌های موسیقایی متمایزی دارند، از جمله گروه‌های گوندانگ با طبل‌های کوک‌شده و سازهای نی‌ای، و آشپزی که بر ماهیان آب شیرین، گوشت خوک (در مناطق مسیحی) و گیاه تند آندالیمان استوار است، گیاهی که خویشاوند فلفل سچوان در سوماترا است و به آشپزی باتاکی گرمایی ترش‌مزه و بی‌حس‌کننده می‌بخشد که در هیچ جای اندونزی نظیر ندارد.